Spotkanie po latach ze Zbrodnią i karą w tle

Wrzesień, jak przed laty… Absolwenci Szkoły Podstawowej nr 4, która niegdyś mieściła się przy ul. Grunwaldzkiej 17, spotkali się po ponad czterech dekadach, by powspominać, odnowić kontakty oraz wziąć udział w prapremierze spektaklu Zbrodnia i kara w wykonaniu Roboczego Stowarzyszenia Twórców Kultury.

Pomysł zorganizowania jubileuszowego zjazdu narodził się dwa, trzy lata temu. Do spotkania wówczas jednak nie doszło. Nie miał się kto zająć sprawą na poważnie. W czerwcu br. przedsięwzięciem zainteresowali się m.in. Maria Żemełko oraz Michał Bogucki. Zaczęło się wyłuskiwanie z pamięci nazwisk, szukanie kontaktów. Pomysłodawcom nie udało się dotrzeć z zaproszeniem jedynie do jednej osoby, przebywającej w USA. 

Co na to wspomniana?

Zaproszenie na tę konkretną okoliczność zaskoczyło nauczycielkę. Bywa, iż spotyka się z maturzystami, uczyła bowiem także w szkole średniej.

Na zjazd zdecydowały się przybyć 24 osoby z 36-osobowego zespołu (trzech wychowanków nie żyje). Są niewiele młodsi od swej dawnej wychowawczyni Stanisławy Dembickiej. Naukę rozpoczynali w roku 1964. SP nr 4 mieściła się wówczas przy ul. Grunwaldzkiej oraz Piotra Skargi (dawniej Mariana Buczka).

– W momencie, gdy podejmowałam pracę miałam 22 lata. Byłam świeżo po studiach – wiedzy pełna głowa, doświadczenia zero. Urodziła mi się jedna córka, druga, rok po roku. Trzeba było sobie radzić i z klasą, i z dziećmi. Najbardziej cieszę się z faktu, że wszystkich poznałam, po głosie, po wyrazie twarzy. Pamiętam ich fizjonomie, imiona oraz nazwiska bardzo dobrze, zapewne dlatego, że byli moją pierwszą klasą – wyznaje S. Dembicka. I dodaje: – Nie zapomnieli o sobie. To dowodzi, iż niegdyś stanowili zgraną społeczność. Dziś opowiadają o dzieciach, wnukach. Narzekają, że ich potomstwo wyjechało poza Przemyśl, za granicę, jak moje.

fot.Aleksandra Białoń
Prapremiera spektaklu „Zbrodnia i kara” autorstwa Michaiła Zoszczenki w wykonaniu aktorów Robotniczego Stowarzyszenia Twórców Kultury.

Dlaczego Zbrodnia i kara?

Cóż… zbrodnią byłoby na owo klasowe spotkanie, pełne emocji i wrażeń, jedyne w swoim rodzaju, nie przybyć bez wskazania wyraźnej przyczyny. Toteż biesiadowano w licznym gronie.