Sukces potrzebny od zaraz

Zwycięstwo polskich siatkarzy w mistrzostwach świata krzepi. Od 1974, a więc od pierwszego złotego mundialowego medalu polskiej reprezentacji, a mamy ich już trzy, właśnie siatkówka stała się naszą sportową wizytówką. Nie piłka nożna, lekkoatletyka, czy nawet skoki narciarskie.

Ta ostatnia dyscyplina przez wiele lat bazowała głównie na genialnych indywidualnościach, więc trudno mówić o dyscyplinie jako całości. Fortuna, Bobak, Małysz, Stoch są gigantami – ale paradoksalnie polską markę skoków buduje dopiero od kilku sezonów Austriak (Stefan Horngaher) wspomagany przez cały sztab szkoleniowy, medyczny, sponsorski.

Wielkiej, systematycznej kontynuacji nie doczekały się wspomniane wyżej piłka nożna, lekkoatletyka, boks czy inne dyscypliny, dzięki którym też przeżywaliśmy dni chwały. Siatkówka z jakiegoś, nie do końca zrozumiałego dla mnie powodu, od początku swoich sukcesów wymykała się naszej rodzimej bylejakości, improwizacji, bałaganu organizacyjnego. Szczyciła się profesjonalną, obliczoną na lata pracą z dziećmi i młodzieżą.

Od bardzo dawna w środowisku sportowym mówi się o polskiej szkole siatkówki. Pewnie znawcy i historycy sportu doszukaliby się słabych okresów, ale dla kibica polska siatkówka nigdy nie spadła poniżej przyzwoitego poziomu. Zarówno w Europie, jak na świecie.

Piszę o tym, ponieważ sukcesów potrzebujemy bardzo. Każdy z nas z osobna, ale też jako społeczność. Przykład mistrzów świata pokazuje, że sukces nie jest dziełem przypadku. Trzeba na niego ciężko pracować latami. Dość często o tej banalnej prawdzie zapominamy. Podobno szczęście sprzyja lepszym. Moim zdaniem szczęście sprzyja przede wszystkim osobom profesjonalnie podchodzącym do swoich obowiązków. Sukces wspaniale smakuje, chociaż niejedno ma imię. Siatkarze dostarczyli nam wspaniałych wrażeń. Dziękujemy. Mam nadzieję, że będą inspiracją dla wielu młodych ludzi.