Sukces redakcji „Rocznika Przemyskieg

Na co dzień nauka nie interesuje przeciętnego odbiorcy. To nie oświecenie,czy koniec XIX w., kiedy uczeni cieszyli się estymą, a wyniki ich badań miały udowadniać wyższość rozumu nad nauką, stąd wzbudzały sensację. Mentalność ludzi I połowy XXI w. w dużej mierze opiera się na emocjach i udawadnianiu własnej racji. Na szczęście wciąż są ludzie, którzy widzą potrzebę prowadzenia rzetelnych badań naukowych, bo dzięki nim można popularyzować wiedzę i trafiać z nią pod tzw. strzechę. Takie środowiska są również nad Sanem i cieszy każdy przejaw docenienia ich efektów, zwłaszcza daleko poza lokalnymi opłotkami.

Na początku grudnia br. Towarzystwo Przyjaciół Nauk mogło się pochwalić dwoma sukcesami. Na nowej, tyle co ogłoszonej ministerialnej liście czasopism punktowanych znalazły się dwa periodyki: „Rocznik Przemyski. Historia” oraz „Rocznik Przemyski. Literatura i Język” – oba zdobyły po 20 pkt.

I może nie jest to wiele, wobec innych polskich periodyków, ale żadne inne czasopismo naukowe w Przemyślu, a niewiele humanistycznych wydawanych poza Rzeszowem, może się poszczycić tym osiągnięciem. W dużej mierze to[paywall] wynik postawienia na współpracę ze środowiskiem krakowskich uczonych.

Pierwszym kieruje trójka historyków – profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego: Tomasz Pudłocki, Maria Stinia i Wiktor Szymborski; na czele redakcji drugiego stoi prof. Piotr Borek – rektor Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie.

Cyfryzacja starej, sprawdzonej marki

Ci, którzy czekają na wersje drukowane przemyskich periodyków, w tym roku już mogą się z nimi zapoznać na Portalu Czasopism Naukowych www.ejournals.eu.

O ile co roku wersje PDF można było pobrać ze strony Towarzystwa Przyjaciół Nauk, tak w tym roku każdy artykuł dostał międzynarodowy numer doi (cyfrowy identyfikator dowolnego przedmiotu własności intelektualnej, który jest przypisany na stałe do danego obiektu), a rozpoznawalność i dostępność poszczególnych artykułów i całych numerów wzrasta o wiele bardziej niż dotychczas.

Tego typu modyfikacja nie należy do najtańszych, ale była możliwa dzięki wsparciu finansowemu Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej (współwydawcy „RP. Historia”), Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie (współwydawcy „RP. Historia”), a także gminy Krasiczyn. Z ramienia TPN za prace organizacyjne odpowiadała dr Ewa Grin-Piszczek (redaktor wydawnictw naukowych), a za merytoryczną stronę publikacji – prof. Tomasz Pudłocki (redaktor naczelny serii „Rocznik Przemyski”).

A co w środku?

Jak co roku redakcje obu periodyków przygotowały sporo interesujących tekstów, publikowanych zarówno przez autorów lokalnych (m.in.: J. Gałuszka, B. Jakubowski, ks. M. Kapłon, M. Maciewicz, B. Podubny, T. Pomykacz, S. Stępień), jak i przez uczonych z Polski, Węgier oraz USA.

Dla miłośników premislianów można polecić lekturę tekstów m.in.: o żołnierzach Twierdzy Przemyśl, życiu i twórczości ks. Jana Kwolka, działalności parlamentarnej Walentego Orzechowskiego, środowisku opozycyjnym skupionym wokół parafii Krasiczyn, Starzawie w dwudziestoleciu międzywojennym. A to tylko niewielka zapowiedź tego, co każdy łatwo może znaleźć w obu czasopismach.

***

Chociaż lektura periodyków naukowych nie jest łatwa i na pewno nie skusi każdego, to warto pamiętać, że nauka i kultura wysoka nigdy nie były adresowane do mas. Aby jednak przeciętny odbiorca dostawał rzetelną informację w mediach, popularyzatorzy i dziennikarze muszą mieć szeroki dostęp do jak najlepiej i najbardziej rzetelnie przeprowadzonych badań.

Ostatnie modyfikacje w wydawaniu „Rocznika Przemyskiego” oraz odniesione sukcesy pokazują, że pismo jest doceniane w Polsce i poza jej granicami. Co więcej, że dostęp do treści drukowanych na jego łamach jest szybszy i bardziej efektywny.

Redakcji pozostaje ufać, że wprowadzone zmiany spowodują, że punktacja obu przemyskich periodyków w nowym rozdaniu ministerialnym za rok mocno podskoczy i będzie pokazywała ambicje miejscowego środowiska w nieustannym rozwoju i doskonaleniu się.