Reklama

Uroczysta panachyda na Kasztanowej

28/06/2023 16:00

Podczas tegorocznej panachydy modlitwą i pamięcią otaczano nie tylko poległych w czasie wojny z początków XX wieku, ale także tych, którzy codziennie giną w Ukrainie, walcząc z rosyjskim najeźdźcą.<br/>fot.ze zbiorów własnych — Podczas tegorocznej panachydy modlitwą i pamięcią otaczano nie tylko poległych w czasie wojny z początków XX wieku, ale także tych, którzy codziennie giną w Ukrainie, walcząc z rosyjskim najeźdźcą.
fot.ze zbiorów własnych

Panachyda w kościołach obrządku wschodniego to nabożeństwo żałobne, śpiewany przy obchodach szczególnych rocznic i wydarzeń odpowiednik łacińskiego requiem. Co roku uroczysta panachyda ku czci żołnierzy Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej (URL), walczących pod wodzą Semena Petlury u boku Józefa Piłsudskiego w czasie wojny polsko-rosyjskiej 1919 – 1920, odbywa się także w Przemyślu.

W tym roku to nabożeństwo żałobne odbyło się 11 czerwca br. Głównym organizatorem była parafia greckokatolicka św. Jana Chrzciciela przy współpracy przemyskiego oddziału Związku Ukraińców w Polsce. Jak co roku, po liturgii słowa w przemyskiej katedrze greckokatolickiej, Ukraińcy i Polacy zebrali się cmentarzu przy ul. Kasztanowej, aby uczcić pamięć poległych za wolną i niepodległą Ukrainę[paywall]. Kwiaty na mogiłach żołnierzy ukraińskich złożyli m.in.: przedstawiciele wojewody podkarpackiego i marszałka województwa podkarpackiego, korpusu dyplomatycznego Ukrainy, Rady Obwodu Lwowskiego, Lwowskiej Obwodowej Administracji Wojskowej, Starostwa Powiatowego w Przemyślu, przedstawiciele różnych organizacji i przemyślanie. Wydarzenie uświetnił udział Orkiestry Wojskowej Narodowej Akademii Wojsk Lądowych im. hetmana Piotra Sahajdacznego ze Lwowa pod kierownictwem maestro Wiktora Capury. Nabożeństwo żałobne zaśpiewał Chór Katedralny UGCC w Przemyślu, pod dyrekcją Jarosława Wujcika. Wśród uczestników uroczystości był mer Charkowa Ihor Terechow.

Podczas tegorocznej panachydy modlitwą i pamięcią otaczano nie tylko poległych w czasie wojny z początków XX wieku, ale także tych, którzy codziennie giną w Ukrainie, walcząc z rosyjskim najeźdźcą. Bachmut, Nowa Kachowka, Charków, Odessa... – te nazwy i miejsca były wymieniane jako symbole. Tym bardziej żywe, że w wypowiadanych słowach był żal i żałoba, ale i nadzieja na zwycięstwo. A także wielokrotnie powtarzane słowa wdzięczności kierowane do nas, Polaków, ale także innych państw i narodów – zwłaszcza Litwy, Wielkiej Brytanii i USA oraz do państw Unii Europejskiej.