Warto marzyć!

W piątkowy wieczór wśród setek mniej lub bardziej ważnych informacji w internecie wytropiłem taki oto news: Sara Staszyszyn z Przemyśla zdobyła 2 złote medale w Pucharze Świata w Tańcu na Wózkach w Cuijk w Holandii Nie miasta, województwa czy Polski, tylko świata! Opadła mi szczęka...

Pamiętam, kiedy pierwszy raz pisałem o Sarze. Była to wzruszająca, choć w gruncie rzeczy smutna historia o dziewczynce, która z całych sił pragnie tańczyć, ale okrutny los odmawia jej marzeń. Sara cierpi na wrodzoną łamliwość kości, w swoim krótkim życiu doznała wielu poważnych złamań w trakcie wykonywania  codziennych czynności. Ból, gips, operacje – to dla tej dziewczynki chleb powszedni. Kości Sary  są kruche, ale jej serce jest ze stali. Ta niesamowita dziewczyna nigdy się nie poddaje, chyba nawet nie umie. Chciała tańczyć i już!

Pamiętam te rozterki: czy da sobie radę, czy to w ogóle bezpieczne? Czy nie przeżyje rozczarowania i czy się nie załamie? Czy nie lepiej dać sobie z tym spokój i nie mieszać jej w głowie? W tym miejscu słowa najwyższego uznania należą się mamie Sary, pani Beacie Staszyszyn. To ona, mimo tych wszystkich dylematów i życzliwych porad, miała odwagę pozwolić swojej córce spełniać marzenia. Miała odwagę, by ją wspierać w sięganiu po niemożliwe, zamiast klepać po plecach, mówiąc „to nie dla Ciebie”.

Sara  – dziewczynka o kruchych kościach i niezłomnym duchu, przy wsparciu najbliższych, którzy nie zniechęcali, nie odradzali, ale po prostu kochali i wspierali ją w walce, osiągnęła niemożliwe. Bo czy ktoś z ręką na sercu może powiedzieć dziś, że spodziewał się tego, jak potoczy się jej historia? Sara zmieniła smutną baśń w holywoodzką opowieść o tym, że warto marzyć i sięgać gwiazd! Chylę czoła. Sara jesteś niesamowita!!!