Bób z własnego ogródka

Bób jest bardzo zdrowy, a jego uprawa nie należy do skomplikowanych. Oto, co warto wiedzieć na ten temat.

Bób (łac. Vicia faba) to roślina jednoroczna z rodziny bobowatych (Fabaceae), jedna z najstarszych roślin uprawnych. Wprawdzie wiedza o tym, skąd pochodzi, się zatarła, ale za praojczyznę bobu uznaje się Azję Mniejszą i Afrykę Północną, a jego ślady znaleziono w grobowcach egipskich sprzed kilku tysięcy lat. W naszym klimacie również radzi sobie doskonale – właściwie nie choruje, jest odporny na chłody i działania niezręcznych ogrodników.

Lubi słońce

Najważniejsze, aby bób na działce nam się udał, jest odpowiednie stanowisko. Najlepiej rośnie w miejscu słonecznym (ale dobrze radzi sobie także w półcieniu), na glebie średniej do ciężkiej, żyznej i wilgotnej o odczynie pH zbliżonym do obojętnego (6,5 - 7,0). Na glebach lżejszych i piaszczystych, o ile są zasobne w próchnicę, można uprawiać bób w pierwszym roku po nawożeniu kompostem, trzeba wówczas pamiętać o odpowiednim nawadnianiu (zwłaszcza w okresach bez deszczu). Po każdym podlewaniu i po deszczach glebę trzeba spulchnić, a grządki w miarę regularnie odchwaszczać.

Kiedy siać?

Polecanym przez doświadczonych ogrodników terminem jest pierwsza połowa marca. Nasiona bobu należy wysiewać gniazdowo, po 2-3 co 20 cm (głębokość ok. 6 cm). Najlepiej w rzędach oddalonych od siebie ok. 50 cm. Zbiory przypadają wówczas na czerwiec i lipiec. Niektóre odmiany (m.in. luz de otono, samson, lider) można wysiewać w drugiej połowie lipca i na początku sierpnia na zbiór jesienny, w październiku. Strąki bobu zbieramy, gdy są duże i dojrzałe, a nasiona oraz zawiązek pędu i korzenia (cienki, podłużny znaczek w dolnej części nasiona) są zielone. Zrobił się czarny? Oznacza to, że nasiona są już przejrzałe i raczej nie nadają się do jedzenia.