Czary-mary na bazarze

Na bazarze w dzień targowy takie słyszy się rozmowy – parafraza wiersza Jana Brzechwy jest jak najbardziej odpowiednia na początek tekstu o konflikcie, jaki od dawny dawna tli się na bazarze pod wiatą, przy ulicy Sportowej.

Do redakcji przyszedł pewien mieszkaniec Przemyśla, żeby poskarżyć się na jedną z handlujących na tym bazarze: – Żyć przez nią nie idzie. Tak nam wszystkim dopiekła, że mamy dość. Odgania od nas klientów i ciągnie ich do siebie. Za przeproszeniem sikami podlewa nam ławy. Obok swojego straganu coś tam pali. Kropi święconą wodą po straganach i sypie solą. Czarną magię uprawia, a kto to widział, żeby na bazarze[paywall]. Niech u siebie w domu to robi.

Mężczyzna najpierw wyrecytował wszystkie przewiny i dopiero wtedy powiedział, o kogo chodzi.

Na bazarze

Bazar dla tych, którzy rzadko na nim bywają, to tłum kłębiący się w ciasnych uliczkach pomiędzy straganami, na których każdy szuka czegoś konkretnego. Po prostu jeden wielki chaos. To jednak tylko pierwsze wrażenie, bo tak naprawdę bazar jest świetnie zorganizowany i rządzi się swoimi niepisanymi prawami. Handlujący dobrze się znają. Wystarczyło zapytać o tę kobietę i zaczęły się opowieści o tym, jak to kiedyś igły albo agrafki rozrzucała, albo monety, ale tylko takie żółte. Ponoć innym razem nazbierała papierków, podpaliła, a na ogień sypała kadzidło, takie jak w kościele, czyli uprawia czarną magię. Najczęściej jednak powtarzały się zarzuty, że odciąga klientów od innych straganów i nagania do siebie. Ktoś przypomniał sobie, że trzy lata temu nawet pismo na nią napisali do biura bazaru i dwadzieścia parę osób się podpisało.
JS