Ksiądz mi pomógł

W ostatnim sierpniowym numerze ŻP pisaliśmy o problemie mieszkaniowym Wiesława Zycha. Dzisiaj dalszy ciąg tej historii.

Na wiosnę, po śmierci matki, Zych został eksmitowany do mieszkania zastępczego przy ulicy Słowackiego 68, w którym nie było wody ani prądu. W tych warunkach nie dało się długo mieszkać, więc[paywall] w kwietniu poszedł do prezydenta i usłyszał, że w pierwszej kolejności dostanie przydział lokalu socjalnego z urzędu miasta.

Prezydent słowa dotrzymał i 25 lipca Zych dostał takie mieszkanie. Był to osiemnastometrowy lokal zajmowany dotychczas przez lokatora, który nadużywał alkoholu i bardzo go zaniedbał. Obdrapane i brudne ściany, sterta cuchnących śmieci i wszechobecny fetor. Takie warunki zastał W. Zych.

Byłem zrozpaczony

– Tam się nie dało mieszkać – opowiada mężczyzna.

– Może gdybym był zdrowy, jakoś bym próbował to wyremontować, ale jestem po dwóch wylewach i po poważnej operacji, pod stałą opieką lekarza. Mam drugą grupę inwalidzką i lekarz zabronił mi jakichkolwiek wysiłków. Mam sześćset pięćdziesiąt złotych renty socjalnej i od czasu do czasu Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej przyznaje mi zasiłki celowe. Próbowałem prosić o pomoc w administracji, ale poinformowano mnie, że jest taki przepis, który mówi, że przeprowadzenie remontu bieżącego lokalu należy do jego najemcy, a ja ze względów zdrowotnych i finansowych nie byłem w stanie tego zrobić. Przyznaję, byłem zrozpaczony, bo zima się zbliża, a ja bez mieszkania.

Mam mieszkanie

– Poszedłem do Caritasu, do księdza dyrektora Artura Jańca. Opowiedziałem mu wszystko i pokazałem artykuł z gazety – ciągnie wątek W. Zych. – Wysłuchał i kiedy jeszcze się dowiedział, że byłem ministrantem, obiecał pomóc. Kilka dni później przysłał ekipę remontową. Pracownicy odczyścili i wyszpachlowali ściany. Wszystko pomalowali. Ułożyli nową podłogę z paneli, które kupiłem za zaoszczędzone pieniądze. Nawet gniazdka wymienili, bo stare były poprzepalane. Potem jeszcze z mieszkania zastępczego przywieźli moje meble. Tylko zostało dokończyć aneks kuchenny i będę miał piękne mieszkanie – kończy Zych i zaprasza do siebie.

Faktycznie, dzisiaj mieszkanie pachnie świeżością. W oknach firanki, na ścianach półeczki z kwiatami i obrazy, z których jeden Zych sam namalował trzydzieści lat temu. Metraż może nie jest imponujący, ale dla niego w sam raz.

– Za pośrednictwem gazety chciałbym z całego serca podziękować księdzu dyrektorowi za pomoc, którą dla mnie zorganizował – kończy W. Zych.