Mieszkanka Kmieci na okna poczeka dziesięć lat

Na wymianę stolarki okiennej lub zwrot kosztów remontu wykonanego we własnym zakresie członkowie Przemyskiej Spółdzielni Mieszkaniowej czekają latami. Jest regulamin. Nie ma uproś – oto dewiza spółdzielni. Czy aby słuszna? Nie zgadza się z nią m.in. 71-letnia właścicielka mieszkania przy ulicy Grunwaldzkiej.

Przemyska Spółdzielnia Mieszkaniowa zarządza nieruchomościami, w tym mieszkaniami własnościowymi na pięciu największych osiedlach w mieście. Wymiany stolarki okiennej dokonuje się tu w oparciu o relikt minionej epoki – regulamin stworzony w 1997.

Nieco gdybania

W latach 90. minionego wieku, co podkreśla prezes zarządu PSM Zbigniew Kurosz, perspektywy na przyszłość były inne, korzystniejsze. Spółdzielnia dysponowała dodatkowymi środkami na remonty, pochodzącymi z przekształceń mieszkań. Po wykupie lokali za symboliczną złotówkę spółdzielnia (po części także jej członkowie) straciła z tego tytułu 39 mln zł. Gdyby te pieniądze trafiły na konto PSM, prawdopodobnie kwestia stolarki okiennej byłaby dziś tematem zamkniętym.

Konkrety – przypadek pani Leokadii

Na wymianę okien czeka m.in. pani Leokadia, 71-letnia wdowa mieszkająca przy ulicy Grunwaldzkiej. Pismo w tej sprawie skierowała do zarządu dokładnie 9 lipca 2004 r., czyli 12 lat temu. Nie myślała o wymianie stolarki wcześniej, gdy okna miały się dobrze. Zaistniała potrzeba, wystosowała prośbę. I to był błąd. Inni, bardziej przezorni, zabezpieczyli się dużo wcześniej, zajmując miejsce w kolejce, w której nasza rozmówczyni ma dopiero nr 3944. Oznacza to, iż nawet jeśli dokona wymiany okien na własny rachunek, przysługujący jej zwrot poniesionych kosztów w wysokości 85 proc. otrzyma prawdopodobnie za ok. 10 lat. Tylko prawdopodobnie. Sam prezes nie ukrywa, iż niczego na pewno nie da się w tej materii powiedzieć. 

Pani Leokadia przeżyła szok, zobaczywszy, iż wymieniane są okna na klatce schodowej. – Były szczelne, w dobrym stanie. Nie chcę być zakałą spółdzielni, ale coś tu jest nie tak – denerwuje się. 

Tytułem komentarza

– A na utrzymanie mieszkania ma? – zapytuje w pewnym momencie prezes w kontekście roszczeń emerytki. I w dobrej wierze, bez wątpienia, wspomina o możliwości sprzedaży lokalu w podobnych przypadkach, zamianie na mniejszy. Dlaczego seniorzy wbrew logice trzymają się „starych śmieci”, nawet jeśli ich zasoby finansowe się kurczą? Odpowiedź nie jest wcale skomplikowana. Po pierwsze, w grę wchodzą emocje, wzruszenia, sentymenty, które nie podlegają racjonalizacji. Po wtóre, na owych „starych śmieciach” wszystko jest znajome, począwszy od sąsiadów, niejednokrotnie równie sędziwych, ekspedientki w sklepie, lekarza w pobliskiej przychodni, księdza, ławki w kościele czy na osiedlowym skwerze, skończywszy na pracownikach PSM. Nawet chuligani są znajomi. Nie mówiąc o sprzętach w domu (a tych trzeba by się częściowo pozbyć w sytuacji wyprowadzki), rzeczach i sprawach mniej lub bardziej ulotnych, takich jak widok z okna, zapach. Kto włożył duszę w swoje mieszkanie i relacje międzyludzkie – będzie wiedział o czym mowa.