Projekt miał „przeżyć” Lewandowskiego i Puchalskiego

Stał z boku, ale był jedną z najważniejszych aktorów tego dramatu. Do tej pory pozostaje między młotem a kowadłem. Obrazowo opisując: „młotem” niech będzie Artur Lewandowski, „kowadłem” – władze miasta. Absolutnie niezręcznie byłoby mu zwalić winę na jedną lub drugą stronę. Po raz n-ty przeżył wielkie rozczarowanie, ale do końca zachowuje poziom. Zapytaliśmy go wprost: kto za tę sytuację ponosi winę? Odpowiedział, że wszyscy po trochę. To tak jak z wypadkiem lotniczym. Jeśli dochodzi do katastrofy, nie zawodzi tylko jeden element.

Rozmowa z trenerem Niedźwiadków Przemyśl Danielem Puchalskim.

Mniej więcej o tej porze roku podsumowywaliśmy wspólnie miniony sezon. Niechże więc tradycji stanie się zadość…

– Nie da się minionego sezonu jednoznacznie ocenić. Bo ani nie możemy być z niego zadowoleni, nie możemy także niezadowoleni, bo zachowaliśmy byt. To tak specyficzna liga, tak specyficzne reguły nią rządzą, że trudno powiedzieć, w którym miejscu jej byliśmy. Mieliśmy zbyt wielu zawodników, dla których chcieliśmy do tej ligi awansować. Bo tylko tak ci mogliby się rozwijać. Tylko tak mogli odgrywać tak ważne role w tym zespole. Poprzeczka została jednak bardzo wysoko zawieszona. Spodziewaliśmy się, że na początku będziemy walczyć sami ze sobą. Kiedy wygraliśmy u siebie z Radomiem, odetchnąłem. Nie dlatego, że wygraliśmy, ale dlatego, że dobrze funkcjonowaliśmy. Wydawało się mi, że frycowe już zapłaciliśmy. W pewnym momencie ósemka była na wyciągnięcie ręki. Potem jednak przyszła kontuzja Ediego i wszystko się zaczęło sypać. Presja zaczęła rosnąć, a chłopcy wciąż potrzebowali czasu. Dostaliśmy kolejny cios w plecy w postacie kontuzji Rafała i Kacpra. Zostaliśmy z jednym CJ-em. Oczywiście można było zbudować ten zespół inaczej, ale nie taki był nasz cel. W ciągu dwóch lat doszliśmy do poziomu ośrodków, które można policzyć na palcach jednej ręki. Czyli takich, które mają i pierwszą, i drugą seniorską ligę.

Miałeś już plan na kolejny sezon. Rozmawiałeś już z kilkoma zawodnikami. Jaką miałeś wizję nowego zespołu, bo oczywistym było, że zespół z dziewiczego sezonu w pierwszej lidze nie miał prawa bytu.

– Nazwiska nie mają teraz znaczenia. Celem było danie nowemu zespołowi doświadczenia. Przyznaję szczerze, że nie zdawałem sobie sprawy, przystępując do rozgrywek, jak ogromną rolę odgrywają w tej lidze ludzie, których śmiało możemy nazywać weteranami. Średnia pierwszej piątki Górnika Wałbrzych wynosiła około 35 lat. W każdym innymi zespole byli goście, mający po 35 lat. Gdyby ich pozbawić tych koszykarzy, nie byłoby tak kolorowo. To mnie bardzo zaskoczyło, takiego kogoś nie mieliśmy, niestety. Chcieliśmy udawać, że doświadczenie zespół dostanie od Michała Chraboty i Kacpra Majki, ale się nie udało. Teraz można gdybać, o ile łatwiej miałby Max, gdyby miał obok siebie starego wyjadacza. O ile łatwiej i więcej miejsca do penetracji miałby Maciek, gdyby miał obok siebie rutyniarza. I tak dalej…

Stawiamy kropkę. Czujesz się oszukany?

– Nie. Nie wiem, czy słowo rozgoryczony byłoby też adekwatne i właściwe. Tak mógłbym powiedzieć, gdybym nie robił tego wszystkiego razem z Arturem. Od samego początku. Kiedy w Polonii Przemyśl powiedziano mi, że nie chcą mnie i moich grup młodzieżowych, a zewsząd słyszałem, że w Przemyślu się nie da, wymyśliłem te swoje Niedźwiadki i że będę wszystko robił po swojemu. Ogrom spraw oparło się o moją przyjaźń z Andrzejem Pichurem, który bardzo mi pomógł finansowo. No i oczywiście o rodziców tych chłopców, bez których nie udałoby się tego zrobić. Na końcu tej drogi było mistrzostwo Polski juniorów bez jednej poniesionej porażki w rozgrywkach oraz awans do drugiej ligi seniorów. Uznałem wówczas, że nikomu nic nie muszę udowadniać, że nie muszą tłumaczyć, że w Przemyślu się jednak da. Ale, niestety, byłem zmuszony oddać cały zespół w świat, bo nie było zainteresowania nim. To był moment, w którym postanowiłem zakończyć własny sen o potędze basketu w Przemyślu[paywall].

Ok, ale pojawił się ktoś, kto to ognisko znowu rozpalił. Po czym wlał wielkie wiadro lodowatej wody i ognisko zgasło…

– To prawda. Tylko przez moment się przed tym broniłem. Pojawił się Artur i ogień rozpalił jego entuzjazm. Wkręcił mnie w koszykówkę. Od początku wiedziałem, jaki jest cel Artura, jakiego chce finału. Wstrzymywałem go przez budowaniem dream teamu, zachęcając do założenia najpierw akademii. On wbijał mi do głowy, że projekt Niedźwiadki ma nas obu przeżyć. Ma przetrwać! To miało być na lata. Robił to tak szczerze, tak bezinteresownie, tak entuzjastycznie, że ja nigdy taki nie byłem. Wiedziałem jednak także, że jeśli zobaczy, iż jest to niemożliwe, że będą mu rzucane kłody pod nogi, skończy się to szybciej niż się zaczęło.

Co, Twoim zdaniem, sprawiło, że tak szybko się skończyło? Nie mów, że nie wiesz, bo on był generałem, a Ty stałeś tuż za jego plecami!

– Artur jako człowiek jest zerojedynkowy. Jak w coś wierzy, w swoich emocjach idzie w ogień. Trzeba go w tym hamować. Odda za to wszystko co ma. Ja taki nie jestem. Staram się, na ile potrafię, analizować pewne rzeczy na chłodno. A że to jest Przemyśl, a że są pewne zasady regulujące choćby funkcjonowanie samorządów lokalnych. Artur tego nie przyjmuje do siebie. Jest niezależny. Długo mu się przyglądałem i stwierdziłem, że on po prostu żyje inaczej. Niczego przed nikim nie musi udawać. Ja muszę udawać w Przemyślu, że mam cień pojęcia o koszykówce. On powie jak jest. Jeśli przestaje wierzyć, jest koniec. Nie ma nic pośrodku. Widziałem po nim, że stracił wiarę, iż to co sobie wymarzył, w Przemyślu jest niemożliwe do zrealizowania.

Trzy lata wcześniej w ogólnie nie dopuszczał do siebie takiej myśli, że w Przemyślu jest to nieosiągalne. Kto więc popełnił błąd? Ty, że nie uświadomiłeś go o tym, że Przemyśl na szczytach władzy nigdy nie miał, nie ma i mieć nie będzie ludzi prawdziwie oddanych sportowi, czy on, że jest tak absolutnie naiwny?

– Nie wiem. Przez te trzy lata działał tak, jak ja wcześniej, przez lat dwanaście. Czyli na zasadzie: dobra, ja to zrobię! Pokażę, że jest to możliwe. Ale w którymś momencie potrzebował pomocy. Tak jak ja… Co otrzymał? W zasadzie nic. Ktoś uznał, że jak do tej pory sobie znakomicie radziłeś, poradzisz sobie dalej.

No tak, ale ten pomysł nie był zabawką w rękach dwóch, trzech czy czterech, a niechby nawet dziesięciu osób. Tym pomysłem zaraziliście ludzi! To dla ludzi go robiliście! Gdzie w takim razie jest, był kibic? Czy on może mieć żal, pretensje, że skończyło się jak się skończyło? Czy też nie ma prawa zaprotestować, czuć się oszukanym?

– Oczywiście, że mają absolutne prawo mieć i czuć żal! Trudno, żeby nad tak fajnie rozwijającym się i szybko zwiniętym projektem przejść ot tak sobie. Pretensje… Jest mi bardzo ciężko używać słów typu pretensje czy bycie oszukanym, kiedy wiem, że za wszystkim co się działo, stały prywatne pieniądze. Być może to mój błąd, że mam zbyt wiele szacunku dla pieniędzy, zwłaszcza czyiś. W tym wypadku wygląda to tak, że używając podobnych słów, chcemy zmusić kogoś, aby nadal wszystko finansował sam, ze swoich, prywatnych pieniędzy.

Czy trzy lata temu, kiedy wszystkim i wszystkimi rządziła euforia, przeszła Ci przez głowę myśl, że do czego takiego może dojść?

– Bardzo długo ta myśl przechodziła mi przez głowę. Powiem więcej: wcale nie chciała z głowy wyjść. Pracowaliśmy tak, aby dokładnie, co do tygodnia, a nawet dnia, zrealizować postawione cele. Aby to trwało, aby osiągnięte cele dawały nadzieję na lepsze czasy, na nie ciągłe wydawanie prywatnych pieniędzy. Jedyną osobą, która mnie uspokajała był Artur. Miałem przeczucie, że w Przemyślu bardzo szybko wszyscy dojdą do wniosku, że wcale nie trzeba się dokładać, pomagać, wspierać, bo… Artur wszystko ogarnie sam!

Ale moment… Przecież to Wy stworzyliście aurę, klimat nieograniczonych środków finansowych, jakie mogą, będą przeznaczane na ten projekt!

– To było bardzo ryzykowne i ja się do tego przyznaję. To jest ta część Artura, kiedy działa na emocjach. Podchodzi do wszystkiego na wielkim entuzjazmie. W ciągu tych trzech lat wydarzyło się tak dużo historii, tyle mieliśmy pracy, że jeśli chodzi o szczegóły finansowania całości, tak naprawdę niewiele wiem. Wiem, że dla niektórych może się to wydawać dziwne, ale tak było w istocie. Wielokrotnie powtarzałem Arturowi, iż jest wielka potrzeba budowania grupy sponsorskiej. Co mam teraz powiedzieć? Wiem, że Artur wiele razy się spotykał z potencjalnymi sponsorami. Na ich prośby. Potem o tym opowiadał. Okazało się, że kiedy po wielogodzinnych rozmowach rzucił kwotę tysiąca złotych miesięcznie, rozmówcy już potem się nie odezwali. Tym bardzo szybko się zniechęcał, mówiąc, iż woli już to zrobić sam... Nie powiem, że taka postawa była dobra.

Jaką, Twoim zdaniem, rolę w tym cały projekcie powinno spełniać miasto Przemyśl?

– Nasze miasto jest biedne. Z jednej strony wiem, że zwiększa się budżet na sport, ale z drugiej strony, patrząc na inne miasta na Podkarpaciu, te kwoty są śmiesznie małe. Nie oszukujmy się! Moja ocena nie może znowu być jednoznaczna. Dofinansowanie, na które stać miasto w ciągu sezonu, było dla nas praktycznie bez znaczenia. Było w stanie pokryć transport na mecze ligowe. Dużo ważniejszym byłoby tworzenie środowiska, atmosfery dla sportu, wsparcie przy rozmowach z podmiotami biznesowymi. Od kogo mamy wymagać wiarygodności jak nie od władz miasta? Nie każdy żyje koszykówką, ale każdy wie, kim jest prezydent miasta. Jak to wyglądało, najlepiej wie Artur. Niech się wypowie. Moim zdaniem: nie wyglądało to dobrze. Wcale nie wyglądało. Miasto, wbrew pozorom, ma jednak spore możliwości pomocy sportowym grupom. Jeżeli jesteśmy biedni i nie mamy pieniędzy, aby pomagać milionami, są inne sposoby. Chodzi o to, aby traktować te klubu jak swoje, a nie jak klub na przykład Lewandowskiego. Sposobem jest choćby dostępność do infrastruktury sportowej. Jest choćby opłacenie przyjezdnym chłopakom internat. Za wszystko kluby muszą miastu płacić. To nie jest normalne. Gdyby nie Mariusz Zamirski w drugim liceum czy Małgorzata Kozaczenko w SP 14, ludzie, którzy czują sport, koszykówki na żadnym poziomie w tym mieście by nie było. Powiem tak: myśmy na halę sportową, organizację meczów domowych i opłaty za sędziów wydali więcej niż przez rok otrzymaliśmy dofinansowania z miasta. O czym więc rozmawiamy?

Zgłosiłeś do drugiej ligi zespół pod nazwą Niedźwiadki Przemyśl. Po co i dla kogo?

– Zespół został zgłoszony na licencji, której właścicielem jest Artur. Dał nam ją. Robimy to, bo chcemy powiedzieć miastu: sprawdzam! Co realnie będziemy w stanie z tym zrobić? Sytuacja jest bardzo trudna. Jest środek roku budżetowego, więc jakakolwiek finansowa pomoc ze strony miasta może przyjść po nowym roku. Znowu więc oprze się to o szaleństwo, które robię przez całe życie. Przetrwać do końca roku! Mamy kilku przyjaciół, którzy deklarują, że pomogą przetrwać. Jeśli się to uda i w nowym roku okaże się, że faktycznie komukolwiek w mieście na tym zależy, możemy wtedy realnie powiedzieć po co to robimy i dla kogo. Spróbujemy przez rok, dwa zbudować taką strukturę, jaką ma w Przemyślu futsal, który jest dla mnie wzorem. Czego mogą oczekiwać kibice? Na dzisiaj mogę im powiedzieć tylko tyle: właśnie dostaliśmy ostatnią szansę. Nikt nikomu nigdy nie powiedział ani obiecał, że miastu należy się jakakolwiek koszykówka. Jeśli to doświadczenie, jakie dostaliśmy przez trzy ostatnie lata, znowu nikogo nic nie nauczy, to już nigdy nie nauczy. Nigdy nie uzurpowałem sobie prawa, że ligowa koszykówka w Przemyślu ma być związana z moimi Niedźwiadkami. Nie jest żadnym przypadkiem, że jakiś czas temu z walki z wiatrakami zrezygnował Krzysiek Młot, nie jest przypadkiem, że zrezygnowałem po mistrzostwie Polski juniorów i ja. Jakakolwiek postawa roszczeniowa może nas tylko i wyłącznie ośmieszyć.