Przemyślanka wegetuje w „jaskini” [ZDJĘCIA]

Warunki, w jakich w lokalu nr 9 przy ulicy Słowackiego 7A w Przemyślu „mieszka” pani Beata Baryłkiewicz, uwłaczają godności człowieka. Żyje na ponad 35 metrach kwadratowych, bez ogrzewania, ciepłej wody, z wszechobecnym grzybem na ścianach. Jak w jaskini. Za te „rarytasy” sumiennie płaci co miesiąc prawie 500 złotych czynszu. Już w 2017 r. powiatowy inspektor nadzoru budowlanego nakazał gminie miejskiej Przemyśl remont budynku. Do tej pory nikt nie kiwnął nawet palcem!

Pani Beata z niepełnosprawnym synem zamieszkała w tym lokalu w 2000 r. Dostała je z przydziału, z zasobów komunalnych miasta. Już wówczas wyglądało fatalnie, ale lokum miało być tymczasowe. Miała otrzymać bardziej „komfortowe” przy ul. Poniatowskiego. Nie dostała, bo na przeszkodzie stanęły względy formalne. Jeszcze wówczas była mężatką. Ma 53 lata. Z wykształcenia jest fryzjerką, ale podejmowała się różnych prac, aby zapewnić odpowiedni byt przede wszystkim dorosłemu już dzisiaj synowi. Jest chora. Przeszła pięć operacji. Jest po dwóch udarach. Od wielu lat walczy o godne warunki do życia. Bezskutecznie.

Już wchodząc do tej kamienicy, można się domyślić, co się za moment zobaczy. Klatka schodowa jak ze slumsów, skrzypiące schody, potem balkon z gdzieniegdzie spróchniałymi już deskami. Drzwi wejściowe wyglądają niczego sobie. Tyle, że wraz z wstawionymi w 2017 r. oknami to jedyne elementy, które przypominają normalne mieszkanie. Przedpokój, malutka kuchnia, podobnych rozmiarów pokoik i łazienka. Wszystko tylko z nazwy. W kuchni płoną cztery palniki na kuchence gazowej. Tak od lat pani Beata „ogrzewa” tę klitkę. Ciepło do pokoiku nie dociera. Tam jest grzejnik. W ciągu dnia wyłączony, bo energia elektryczna sporo kosztuje. Podobnie zresztą jak gaz, ale nie ma wyjścia. Jakoś ogrzać się trzeba. O łazience nawet nie ma co wspominać. Tego pomieszczenia – aby z niego normalnie korzystać – ogrzać się już w żaden sposób nie da. Jedna ze ścian kuchni wygląda jakby ktoś... uczył się na niej malować. I część prawdy w tym jest. Ściana wielokrotnie była malowana, ale grzyb nie dawał i nie daje za wygraną. Jest wszędzie. Wygląda to okropnie. W pokoiku i łazience nie jest lepiej. Przebywanie tam z całą pewnością może się odbić na zdrowiu. Pani Beata i jej syn, niestety, muszą tam wracać codziennie[paywall].

– zdradziła ze łzami w oczach.

Pani Beata ma grubą teczkę korespondencji, jaką kierowała do wszystkich możliwych instytucji w mieście. Oczywiście z prośbami o pomoc. Wspomnijmy tylko te z 2023 r. Pierwsze pismo, zaadresowane do Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej sp. z o.o. w Przemyślu, napisała 18 stycznia. Potem wiele kolejnych, m.in. do: ADM-u przy ul. Siemiradzkiego, Wydziału Gospodarki Lokalowej UM w Przemyślu, nadzoru budowlanego. W PGM-ie zresztą kilka razy była osobiście. Rozmawiała także z zastępcą prezydenta miasta. I co? Jak to zwykle w takich sytuacjach bywa, została odsyłana z kwitkiem.

– wspomina jedną z kilku wizyt urzędników.

W pokoiku jest piec kaflowy. Ale nie można w nim palić, bo pani Beata z synem by się zaczadzili. Sama pooblepiała go gliną, ale to nic nie daje.

– wyjaśniła.

Co ciekawe, ale i absolutnie przerażające, już w 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Przemyśla Ewa Jagiełło nakazała gminie miejskiej Przemyśl remont budynku.

• „(...) W związku ze stwierdzonymi nieprawidłościami stanu technicznego budynku, przedmiotowy budynek objęty został postępowaniem administracyjnym (tutaj pada sygnatura sprawy – przyp. aut). Tutejszy organ decyzją z dnia 23 stycznia 2017 r. nakazał Gminie Miejskiej Przemyśl usunięcie występujących nieprawidłowości, w tym m.in. uszczelnienie pokrycia dachowego, wykonanie naprawy kominów ponad dachem, wymianę zniszczonych desek galerii balkonowej. W związku z tym, iż ww. obowiązek nie został zrealizowany w nakazanym terminie, tutejszy organ w chwili obecnej prowadzi postępowanie mające na celu jego wyegzekwowanie w całości (...)”

– tak brzmi pismo, jakie otrzymała z nadzoru budowlanego pani Beata.

Niestety, nic nie udało się wyegzekwować, bo odpowiedzialne instytucje cały czas mają to w dalekim poważaniu.

Mimo że wielokrotnie prosiła o kopie notatek, raportów czy protokołów sprawczych, sporządzanych przez pracowników PGM-u czy ADM-u, nie doczekała się.

– wyjaśniła pani Beata.

– rozmarzyła się.

– wyjaśnił Witold Wołczyk z Wydziału Promocji i Kultury Urzędu Miejskiego w Przemyślu.

– powiedziała pani Beata, pokazując kilkanaście zdjęć lokalu przy Dolińskiego. Fakt, niewiele się różnią...

Skierowaliśmy do osób władnych pytanie, czy i w jaki sposób mogą pani Beacie pomóc? Nazajutrz pani Beata zadzwoniła do nas, informując z niedowierzaniem w głosie, że właśnie otrzymała propozycję przeprowadzki do jednego z trzech innych lokali zastępczych! Można? Można! Pytanie tylko, dlaczego można dopiero wtedy, kiedy pani Beata (ale i wiele innych zwykłych ludzi, będących w takiej sytuacji) postanowiła przełamać wstyd i opowiedzieć o swoim żywocie?

– zapewnił W. Wołczyk.