Sposób na uciążliwe towarzystwo

Lato w pełni, więc należy wykorzystać ten czas na wypoczynek. Jedni lecą do Egiptu, żeby pławić się w basenie, gdzie woda ma kolor turkusowy, inni wolą zapach wędzonego dorsza nad Bałtykiem. Są też tacy, którzy preferują spokój i ciszę na łonie natury, tak jak pan Stanisław, który kilka lat temu kupił działkę nad Lubaczówką i postawił na niej letni domek, w którym spędza całe lato. Wokół zapach sosny, ptaszki świergolą, maliny dojrzewają, do ludzi daleko. Jednym słowem żyć, nie umierać. Niestety w czerwcu sielanka się skończyła.

Którejś soboty Stanisław zobaczył za płotem auto, którym przyjechało jakieś młode towarzystwo. Po prostu wypatrzyli miejscówkę i trzydzieści metrów od jego działki rozłożyli biwak. Stanisław krzywym okiem patrzył, jak rozkładają namiot i rozpalają ognisko, jednak niewiele miał do powiedzenia, gdyż to nie był jego teren. Najgorsze przyszło w nocy. Najpierw z bezprzewodowych głośników musiał słuchać disco polo, a potem towarzystwo dało popis wokalny. Kiedy młodzi kolejny raz zaczęli wyć „hej sokoły”, Stanisław przykrył głowę poduszką, ale w końcu nie wytrzymał i poszedł im zwrócić uwagę. Efekt był taki, że usłyszał przekleństwa i groźby. Wrócił roztrzęsiony i zadzwonił na policję. Nie był to najlepszy pomysł, gdyż patrol nie mogąc tam trafić w nocy, przyjechał dopiero przed południem następnego dnia, kiedy towarzystwo zza płotu już się wyniosło. Policjanci pooglądali niedogaszone ognisko, puste butelki, puszki po piwie i rozłożyli bezradnie ręce, tłumacząc, że nie są w stanie upilnować spokoju na takim odludziu. Następnej soboty sytuacja się powtórzyła, z tym że skład towarzystwa był trochę inny, ale spać się przy nich też nie dało. Wtedy Stanisław, obawiając się, że sytuacja się powtórzy, postanowił bronić swojej oazy spokoju i na weekend zaprosił znajomego, emerytowanego policjanta, który jest też myśliwym.