Świat magii i słowiańskiej demologii, czyli Wiedma Moniki Maciewicz

W księgarniach pojawiła się Wiedma Moniki Maciewicz – powieść, która szczególnie powinna nas zainteresować. Rzecz dzieje się we wczesnym średniowieczu, jednak – co ciekawe – nad rzeką San, w Przemyślu, Korytnikach, Ostrowie…

Na portalu jestesmysłowianami.pl Monika Maciewicz przedstawia się następująco: „Wielbicielka gór, słońca, deszczu i ludzi. Zbieraczka ziół. Autorka Bajek pełnych marzeń, opowiadania Uciekaj, nim przyjdzie noc w antologii Na końcu świata napisane. Pedagog albo jak kto woli[paywall] pedagożka. Logopeda, logopedka, a może – szarżując słowotwórczo – logopeżka. Liderka Teatroteki Szkolnej. Twórczyni scenariuszy dla teatrów amatorskich, w porywach próbująca swych sił reżyserskich. Ostatnimi czasy zafiksowana na punkcie czasów przedchrześcijańskich na ziemiach polskich. (...) Autorka powieści fantasy Wiedma, w której wszelkie podobieństwo do prawdziwych wydarzeń jest przypadkowe”.

Niewiasta, która wie…

Należy jednak zaznaczyć, że niezależnie od wspomnianej przypadkowej zbieżności z prawdziwymi wydarzeniami, realia wczesnego średniowiecza odtworzone zostały w powieści z wielką pieczołowitością i dbałością o detale. Każdy szczegół skrupulatnie sprawdzony. Autorka przyznaje, że zdarzały się sytuacje, kiedy to zamieszczenie dwóch zdań wymagało od niej dwu-, trzydniowej lektury opracowań czy źródeł. I tak Wiedma to powieść opatrzona sporą liczbą przypisów, które (wedle słów M. Maciewicz) jednym się podobają, innym niekoniecznie. Dowodzą jednoznacznie, że autorka wie… o czym pisze.

Absolutnie nieprzypadkowo rzecz dzieje się w naszej okolicy – nad rzeką San, w Przemyślu, Korytnikach, Ostrowie. Generalnie na ziemi przemyskiej i świętokrzyskiej. Bohaterka – młoda dziewczyna – zgłębia wiedzę o ziołach i urokach od o wiele starszej od siebie mistrzyni. Jej imię to Wiedma, czyli… (i tu muszę się powtórzyć – przyp. AB) niewiasta, która wie… Na kartach powieści obecny jest korowód barwnych, tajemniczych postaci z mitologii – bogowie, na których powołują się postaci i oczywiście demony. Z książki dowiemy się, jak wyglądały średniowieczne obrzędy, jak czczono święto stada, jare gody, szczodre gody itd., itp.

Spotkanie w Liberze

O swojej najnowszej publikacji Monika Maciewicz opowiadała m.in. 9 sierpnia br. podczas wieczoru autorskiego w „Liberze”. Na tę okoliczność postanowiła przywdziać odpowiedni strój – suknię stylizowaną na wczesnośredniowieczną oraz stosowne dla mężatki nakrycie głowy.

Przypomniała przy okazji: – Dobrawie, żonie Mieszka I wytykano, że nie nosiła czepca. Uzupełnieniem stroju autorki był duży wisior, stylizowany na znajdywane podczas wykopalisk archeologicznych lanule. – Przedstawiały one księżyc w pierwszej kwadrze, którego przybywa i który symbolizuje płodność, ma sprzyjać wszelkim działaniom, pomagać w realizacji zamierzeń – wyjaśniła.

Z sali w trakcie wieczoru okraszonego słowiańską muzyką padały pytania dotyczące przedchrześcijańskich wierzeń, zwyczajów i przesądów, inspiracji pisarskich, sposobu kreowania bohaterki, feminizmu, rozumienia słowa „wiedźma”  dawniej i dziś. Spotkanie poprowadzili Monika Lewicka oraz Rafał Paśko.
AB