Trzeba kochać życie takim, jakim jest

16/06/2024 16:20

– Trafiłam do klubu 4 miesiące po diagnozie. To było 21 lat temu. Pierwsze kroki stawiałam nieśmiało. Przyszłam po prostu zobaczyć, jak tu jest. Zobaczyłam radosne, uśmiechnięte i rozgadane dziewczyny. Zaraziły mnie tą swoją dobrą energią i jestem z amazonkami do dziś – mówi Małgorzata Barańska, prezes „Przemyskiego Klubu Amazonki”. / FOT. U. Gielo

Spis treści

25 lat działalności „Przemyskiego Klubu Amazonki” to szmat czasu. Kiedy splotły się z nim Pani losy?
Była Pani młodą kobietą, kiedy musiała się Pani zmierzyć z chorobą...
Łączy Was już nie tylko wspólny cel i wspólna misja?
Wiele z Was historię nowotworową ma już za sobą, ale część jest w trakcie tej walki.
Co Pani daje działalność w stowarzyszeniu? Co Pani czerpie z niego dla siebie?
Macie Panie poczucie misji? Tego, że robicie dla innych kobiet i dla siebie coś naprawdę ważnego?
Jest Pani przykładem, że warto wyjść do ludzi i nie izolować się w czasie terapii?
Z chęcią powitacie też nowe amazonki w swoim gronie?
Dziękuję za rozmowę.

Pierwszą prezeską „Przemyskiego Klubu Amazonki” była Teresa Dziób. Od 2008 r. funkcję tę pełniła Leokadia Drzewińska, a w 2012 zastąpiła ją Małgorzata Barańska, która stoi za sterami stowarzyszenia do dzisiaj. W rozmowie z ŻP opowiada o tym, skąd czerpie siłę do walki o siebie i współtowarzyszące jej siostry – amazonki i dlaczego warto w trudnych momentach wyciągnąć rękę do drugiego człowieka, a złość na raka przekuć w działanie.

25 lat działalności „Przemyskiego Klubu Amazonki” to szmat czasu. Kiedy splotły się z nim Pani losy?

– Trafiłam tu 4 miesiące po diagnozie. To było 21 lat temu. Pierwsze kroki stawiałam w stowarzyszeniu nieśmiało. Przyszłam po prostu zobaczyć, jak tu jest za namową koleżanki, też amazonki, z którą spotykałyśmy się na każdej chemii. Zobaczyłam radosne, uśmiechnięte i rozgadane dziewczyny. Zaraziły mnie tą dobrą energią i jestem w klubie do dziś.

Była Pani młodą kobietą, kiedy musiała się Pani zmierzyć z chorobą...

– Tak, zachorowałam w 2003 roku, miałam zaledwie 43 lata. Dzieci, dom i wiele spraw na głowie. Wtedy świat się na chwilę zatrzymał. Ale otrzymałam ogrom wsparcia zarówno od dzieci, jak i od męża, a najwięcej od koleżanek z klubu, bo nikt inny, niż osoba zmagająca się z tym samym co ty, nie zrozumie cię lepiej. Wszystkie jedziemy na tym samym wózku. Gdybym tutaj nie trafiła, nie poznałabym tylu wspaniałych dziewczyn. Zawsze możemy na siebie liczyć, zawsze mamy ze sobą kontakt, a to sprawia, że nie byłyśmy i nie jesteśmy na tej wojennej ścieżce z rakiem same. To bardzo ważne.

Reklama

Łączy Was już nie tylko wspólny cel i wspólna misja?

– Owszem, mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć, że jesteśmy już dla siebie jak rodzina. Nie wyobrażam sobie, żebym co środę miała nie iść do klubu. To obowiązkowy punkt w cotygodniowym kalendarzu.

Wiele z Was historię nowotworową ma już za sobą, ale część jest w trakcie tej walki.

– Tak, jestem tego przykładem. Po zakończonej – jak się wydawało – sukcesem walce, w 2015 roku musiałam się zmierzyć z wyzwaniem ponownie. Okazało się, że są...

Płatny dostęp do treści

Przeczytałeś tylko fragment tekstu. Chcesz przeczytać całość i inne artykuły premium? Nieograniczony dostęp do pełnych tekstów od 19 groszy dziennie! Masz już wykupiony dostęp? Zaloguj się

Pozostało 55% tekstu do przeczytania.

Wykup dostęp