Wieczór z poezją Roberta Świdnickiego

20 lutego w Czytelni Nowości Wydawniczych Przemyskiej Biblioteki Publicznej im. Ignacego Krasickiego odbyło się spotkanie poetyckie, organizowane we współpracy z Robotniczym Stowarzyszeniem Twórców Kultury. Gościem spotkania prowadzonego przez dr Małgorzatę Wilgucką był poeta Robert Świdnicki.

Robert Świdnicki to znany w środowisku przemyskim nauczyciel języka polskiego, od lat pracuje w II Liceum Ogólnokształcącym im. prof. Kazimierza Morawskiego w Przemyślu. Jest autorem książki dokumentującej historię i społeczność szkoły, zatytułowanej „Spis absolwentów i abiturientów III Gimnazjum, II Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. prof. Kazimierza Morawskiego w Przemyślu – Zasaniu”. Oprócz nauczania Świdnicki pisze wiersze emocjonalne, refleksyjne, pełne zadumy nad życiem. Od kilku lat jest również jurorem w konkursie poetyckim „O Wstęgę Sanu”, organizowanym przez RSTK Przemyśl. Spotkanie, o którym mowa, prowadzone w finezyjny sposób przez dr Małgorzatę Wilgucką sprawiło, iż obecni dali się wciągnąć w nurt poezji pana Roberta, to uśmiechając się, to pogrążając w zadumie nad głębią jego twórczości i wnikliwym obserwatorium, jakie ona stanowi.

Uczestnicy poetyckiego spotkania z Robertem Świdnickim.

Domowa biblioteka

Prowadząca spotkanie dr Małgorzata Wilgucka, po prezentacji autora i jego wierszy, zaprosiła obecnych do dyskusji, dzieląc się własnymi przemyśleniami na temat jego twórczości. Poeta wrócił pamięcią do czasu studiów w latach osiemdziesiątych i początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Ciekawie opowiadał o wybitnych postaciach krakowskiego środowiska artystycznego i  profesorskiego. Pasją Świdnickiego jest duża domowa biblioteka, która wciąż się powiększa. Wśród książek jest proza, kryminał, nauki ścisłe i oczywiście poezja. Jego ulubionymi poetami są: Leśmian, Herbert, Miłosz, Zagajewski, Krynicki, Różewicz, Szymborska. Ceni Norwida, nie tylko wiersze, ale i listy oraz poetów obcojęzycznych, do których należą m.in.: Brodski, Mandelsztam, Kawafis, Pasternak, Eliot. Pisze z wewnętrznej potrzeby, pamiętając o tym, że zadaniem poezji jest powiedzieć coś ważnego o życiu i o nas samych. Istotna jest też fraza godna zapamiętania, o której mówi Herbert w wierszu „Do Ryszarda Krynickiego – list”.

Pan Robert odpowiadając na każde pytanie, równocześnie dał się poznać jako twórca skromny, podchodzący z dużym dystansem do swojej pasji i twórczości, czym zaskarbił sobie sympatię obecnych na spotkaniu.

Maria Gibała

Poezje Roberta Świdnickiego 

O pesymistach

Jak ktoś jest smutny
to jest w nim wszystko
smutne i przygnębione
włosy ręka uszy
nawet paznokcie u stóp
a jak jest tak całkiem smutny
to płacze oczami i nosem
i widzi wszystko
w czarnym kolorze
nawet niebo i słońce

O optymistach

Optymiści szczerzą zęby
o każdej porze roku
co jest bardzo niezdrowe
bo latem w słońcu
brązowieją
zimą marzną i się trzęsą
a wiosną i jesienią
wilgotnieją od słoty i burz
Optymista widzi wszystko
w jasnych kolorach
Nawet noc
i czarny koc

O tych co nie są
ani pesymistami,
ani optymistami

Ci są najgorsi
W swojej nijakości
przechodzą sami siebie
Nie podoba im się
ani słońce ani księżyc
wszystko jest dla nich
szare
kiedy idą szarym
chodnikiem
to ich nie widać