Więzienie od środka. Tak żyją osadzeni [galeria]

Każdy skazany dostaje na „dzień dobry” ubranie więzienne oraz tzw. kostkę, czyli podstawowe przedmioty codziennego użytku, które będą mu służyć w czasie odbywania kary.

Większość czasu więzień spędza w celi mieszkalnej. Liczą one minimalnie 24 metry kwadratowe. W każdej jest od dwóch do ośmiu osadzonych. Cele są wyposażone w łóżka i kącik sanitarny z ubikacją i umywalką. Dwa razy w tygodniu osadzeni mogą korzystać z łaźni, ale na prysznic mają tylko osiem minut.

Towarzysze z celi stają się głównymi kompanami skazanego. Z nimi mieszka, z nimi wychodzi na spacerniak. Jeśli wszyscy dobrze się sprawują, mogą poprosić o sprzęt elektroniczny, na ogół konsolę do gier. – Nie mają jednak dostępu do internetu, a w telewizorze do telegazety. Chodzi o to, żeby nie było możliwości wysyłania wiadomości na zewnątrz – zaznacza A. Skafiriak. 

Przyrządzeniem i transportem jedzenia zajmują się sami skazani pod nadzorem funkcjonariusza służby więziennej. W kuchni pracuje 3 lub 4 więźniów, tyle samo na obieraku. Roboty jest sporo. Tylko chleba zjadają 50 kg dziennie. Są też diety. Niektóre podyktowane stanem zdrowia, bo wśród osadzonych są np. cukrzycy. Ale są i wegetarianie. Ich upodobania też trzeba respektować.

Najkrótszy wyrok to 2 dni

Zakład Karny w Przemyślu może przyjąć 207 skazanych. Obecnie jest ich 190. W tym 10 obcokrajowców. – Głównie ze wschodu: z Ukrainy, Rumunii, Mołdawii. Zdarzali się też Chińczycy, wtedy była poważna bariera językowa. Zasada jest taka, żeby skazani przebywali jak najbliżej miejsca zamieszkania, dlatego trafiają do nas głównie osoby z bloku wschodniego. Ale są wyjątki, zdarzali się i Niemcy – opowiada A. Skafiriak.

Większość osadzonych ma wyroki za kradzieże lub jazdę pod wpływem alkoholu. Skazani z najkrótszymi wyrokami spędzali w przemyskim więzieniu po 2 – 3 dni. To na ogół tacy, którzy mają na koncie niezapłacone grzywny. Ale w tutejszym Zakładzie Karnym nie brakuje też skazanych za najcięższe przestępstwa, którzy odsiadują wyroki dożywocia lub 25 lat. – Statystycznie dziesięć procent wraca tu znowu, już jako recydywiści – mówi A. Skafiriak.