Zakonnik z Przemyśla spowiadał Jana Pawła II

O. Leonard przez kilka lat był spowiednikiem i kierownikiem duchowym młodego Karola Wojtyły, a przyjaźń z nim utrzymywał nawet wtedy, gdy ten został papieżem. Przez kilka lat zakonnik był także przeorem klasztoru Karmelitów Bosych w Przemyślu.

O. Leonard na audiencji u Jana Pawła II.

O. Leonard Kowalówka, podobnie jak papież, pochodził z Wadowic. Urodził się 3 marca 1913 r., czyli 7 lat wcześniej od Karola Wojtyły. Jak wspominał po wielu latach w swoich listach do kardynała, ich drogi w Wadowicach przecinały się niejednokrotnie i widywał Karola, który jako dziecko z dużą kokardą pod szyją prowadzony był za rękę przez brata lekarza.

Leonard to imię nadane mu w zakonie. W urzędowych dokumentach znany był jako Józef. Był średniego wzrostu, miał pociągłą twarz i niebieskie oczy. W 1930 r. wstąpił do nowicjatu Karmelitów Bosych, rozpoczynając w ten sposób przygotowanie do życia zakonnego. Cztery lata później przełożeni, dostrzegając jego zdolności intelektualne i predyspozycje językowe, wysłali go na studia do Rzymu. Właśnie tam, 15 maja 1938 r. przyjął święcenia kapłańskie. Rok później wrócił do Polski. Zamieszkał w krakowskim klasztorze przy Rakowickiej. Odpowiedzialny był za pomoc w rozeznawaniu powołania u kandydatów, którzy zgłaszali się do zakonu. Tak bliżej poznał Karola Wojtyłę. Była to prawdopodobnie połowa 1940 r.

O. Leonard: – Papieżem zostanie kardynał z Krakowa

Młody Wojtyła poważnie rozważał wstąpienie do Karmelitów Bosych. Był z nimi związany od dzieciństwa. Wprawdzie mieszkał tuż obok kościoła parafialnego, ale najbardziej ciągnęło go do wadowickiego kościoła Karmelitów, gdzie często uczestniczył w nabożeństwach i regularnie przystępował do spowiedzi. Jak sam przyznał już jako biskup, to właśnie karmelici go ukształtowali i dali mu szkołę duchowości.

„Bardzo dziękuję za przesłanie rozważania Kapłan człowiek wiary. (…) Przypomniały mi się nasze dawne rozmowy w krakowskim Karmelu, za które pozostaję zawsze wdzięczny (…)” – pisał do o. Leonarda 1 sierpnia 1987 r. Jan Paweł II.

Ostatni raz w Krakowie widzieli się 10 maja 1978 r. O. Kowalówka był wtedy przeorem w Przemyślu. Powiedział wówczas do kardynała, że w niektórych krajach słowiańskich ludzie mówią, iż po Pawle VI kolejnym papieżem będzie Słowianin i będzie to kardynał z Krakowa. Kardynał Wojtyła odpowiedział, że to jedno z włoskich pism „puszcza takie wieści, by mącić i podniecać umysły”.

Rozpoczął odbudowę Karmelu

O. Kowalówka w Przemyślu pracował dwukrotnie. Pierwszy raz przybył tu w 1951 r., ale pracował tylko do 1952 r., kiedy władze PRL zlikwidowały klasztor, a zakonników funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa wywieźli do klasztoru w Pilźnie.

W 1975 r. powrócił do Przemyśla jako przeor. Podjął się remontu kościoła i klasztoru. Tę pracę kontynuował jako zastępca przeora, którym był od 1978 r. „Jeśli chodzi o rozpoczęty remont naszego kościoła w Przemyślu, to zasługa odwagi i przedsiębiorczości Czcigodnego Ojca” – pisał ówczesny prowincjał o. Eugeniusz Morawski.

Ze względu na pogarszający się stan zdrowia, poprosił o zwolnienie z pracy w Przemyślu i przeniesienie na inną placówkę. Trafił do Lublina, a potem do Wadowic i w końcu do Poznania. Tam zmarł 17 lutego 1990 r.

O. Leonard jest również twórcą karmelitańskiej misji w Afryce, którą rozpoczął w 1971 r.

Do przygotowania artykułu korzystałem z książki biografii o. Leonarda Kowalówki Droga do serca Afryki, autorstwa o. Jerzego Zielińskiego.