Zmarła Izabela Dzieduszycka. Twórczyni muzeum w Zarzeczu

W wieku 92 lat zmarła Izabela z Bojanowskich Dzieduszycka, żona Tadeusza Dzieduszyckiego, inicjatorka i wieloletnia przewodnicząca Związku Rodowego Dzieduszyckich herbu Sas oraz inicjatorka powstania Muzeum Dzieduszyckich w Zarzeczu w powiecie przeworskim.

Msza święta żałobna odbyła się w kościele św. Michała Archanioła przy ul. Puławskiej w Warszawie, a uroczystość pogrzebowa i złożenie trumny w krypcie rodowej Dzieduszyckich – w Zarzeczu[paywall].

Izabela Dzieduszycka urodziła się 16 lipca 1928 r. w Poznaniu. Dzieciństwo spędziła w rodzinnym majątku w Niechłodzie w Wielkopolsce. Od 1943 r. należała do Narodowych Sił Zbrojnych, a potem do Armii Krajowej, gdzie była łączniczką do 1945 r. W maju 1946 r. zdała maturę i zaczęła studia na Akademii Handlowej w Poznaniu, gdzie obroniła pracę magisterską (w 1952 r). Od 1949 r. pracowała w przemyśle okrętowym, najpierw w Gdańsku, potem w Warszawie – od 1966 r. w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego, skąd została zwolniona w grudniu 1981 r. za przynależność do NSZZ „Solidarność”. Warto dodać, że była także dwukrotną mistrzynią Polski w tenisie stołowym.

W 1960 r. wyszła za mąż za Tadeusza Dzieduszyckiego, z którym miała trzy córki: Marię, Elżbietę i Krystynę. Od połowy lat 70. prowadziła sekcję rodzin w Klubie Inteligencji Katolickiej w Warszawie. W 1983 r. założyła Przymierze Rodzin, którego była wieloletnim prezesem. Udało się jej zgromadzić niemal 100 członków rodziny Dzieduszyckich wokół idei społecznikowskich bliskich tej rodzinie od pokoleń. Jako stowarzyszenie Związek Rodowy Dzieduszyckich herbu Sas włączają się od przeszło 20 lat w działania na rzecz bliźniego, ojczyzny i społeczności Podkarpacia. Izabela Dzieduszycka przez ponad 10 lat przewodziła rodzinnym projektom i umiała przekazać swój zapał innym członkom rodziny. Za działalność społeczną została uhonorowana wieloma odznaczeniami, m.in. Pro Ecclesia et Pontifice przez Jana Pawła II i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Jako prezes Związku Rodowego Dzieduszyckich we współpracy z władzami regionalnymi i samorządowymi powołała Muzeum Dzieduszyckich w rodzinnym pałacu w Zarzeczu w powiecie przeworskim. Wspierała edukację młodzieży z Podkarpacia.

Idea pojednania

Muzeum Dzieduszyckich w Zarzeczu jest zamiejscowym oddziałem Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich, dzięki czemu na swoje prawowite miejsce miała szanse wrócić część dawnych mebli i rodzinnych pamiątek. Placówka ma charakter edukacyjny i w tym zakresie współpracuje w wieloma ośrodkami muzealnymi w Polsce (Muzeum Pałac Jana III Sobieskiego w Wilanowie, Muzeum Ziemiaństwa w Dobrzycy, Muzeum Przyrodnicze im. Dzieduszyckich we Lwowie). Jej celem jest m.in. pokazanie fragmentu dziejów ojczystych poprzez pryzmat losów ludzi, ich dokonań i powiązań z regionem, który stanowi dzisiejsze polsko-ukraińskie pogranicze.

Warto dodać, że rodzina Dzieduszyckich w przeszłości dobrze zapisała się w relacjach narodowościowych pomiędzy Polakami i Ukraińcami oraz wyznaniowych (Kościół rzymskokatolicki – Cerkiew greckokatolicka), a wielu jej przedstawicieli postrzegano jako mediatorów pomiędzy wymienionymi grupami. Zrodziło to przekonanie (do dziś obecne np. we Lwowie), że nazwisko Dzieduszyckich łączy Ukraińców z Polakami, dlatego też zarzecki pałac pełni funkcję Ośrodka Spotkań Międzynarodowych i Krajowych realizującego m.in. ideę pojednania obu narodów. Obecnie, podobnie jak dawniej, gdy pałac odwiedzały wybitne postacie (m.in.: księżna Izabela Czartoryska, Adam Chmielowski – późniejszy św. brat Albert, ormiański arcybiskup Izaak Isakowicz czy kardynał Stefan Wyszyński), zarzecki pałac jest miejscem spotkań ludzi ze świata kultury, sztuki i polityki.
KiB