Dwie rzeczywistości

Od pewnego czasu coraz częściej mam wrażenie, że przeżywam sytuację, która wydarzyła się już kiedyś, w nieokreślonej przeszłości, czyli tak zwane déjà vu. Nie powiem, czasem jest to wrażenie miłe, przenoszące mnie w czasy beztroskiego dzieciństwa i chmurnej młodości, czyli czasu mimo wszystko jasno określonego, dawno minionego. Gdy to wpół do ósm ej wieczorem cała rodzina zasiadała do telewizyjnych wiadomości, a senior rodziny przekładał język propagandy na jasny przekaz spracowanego ludu miast i wsi: ale pieprzą.

Następnie gdzieś około godziny dziewiątej wieczorem, po włączeniu radzieckiego radia marki Spidola w Wolnej Europie, Jan Nowak Jeziorański lub inny niepokorny informował, jak jest naprawdę w Polsce i na świecie.

Do tego dualizmu moje pokolenie zdążyło się przyzwyczaić. Nauczyło się rozróżniać prawdę czasu od prawdy ekranu. Jak się jednak okazuje, podwójna rzeczywistość wróciła. Mało tego: ma się całkiem dobrze.

W oficjalnych przekazach mediów zbliżonych do Zjednoczonej Prawicy węgiel jest, chociaż go nie ma. Jego cena w oficjalnych przekazach oscyluje w okolicach nieco wyższych niż dwa tysiące złotych, chociaż szybuje w okolicach od trzech do czterech tysięcy złotych. Artykuły spożywcze tanieją, chociaż drożeją. Podobnie paliwo, gaz, prąd. Do wszystkiego w oficjalnym przekazie rząd zamierza dopłacać, tak, aby ulżyć, a jest coraz ciężej. Co ciekawe nie tylko ludziom starszym, ale coraz częściej młodym na dorobku.

W mediach zbliżonych do Totalnej Opozycji coraz częściej dowiadujemy się o dramatach młodych małżeństw, które wzięły kredyt hipoteczny na „sto lat” do przodu, a już w produkcyjnym wieku, pomimo drugiego, trzeciego etatu, nie stać ich na spłatę. Więc jak tu myśleć o drugim, trzeci dziecku? Trzydziestoletni single, zarabiający po cztery tysiące złotych brutto, dotychczas mieszkający w wynajętym mieszkaniu, wracają pod rodzinny dach. Dojeżdżają po sto kilometrów dziennie w jedną i drugą stronę. Można? Można. Ale jak długo? Jakim emocjonalnym kosztem? Samodzielność staje się dla nich niedoścignioną mrzonką.

Nie oszukujmy się. Ktoś za ten stan rzeczy odpowiada. Do nas należy znaleźć odpowiedź – kto? Wiedza niezbędna przy następnych wyborach.