Gdzie się Panu tak śpieszy, Panie radny?

To pytanie zadaję sobie za każdym razem, gdy słyszę (a słyszę coraz częściej niestety) formułkę tego czy owego samorządowca o tym, że posiedzeń rady przedłużać nie wolno. Nie wiem, czy dzieci panu, Panie radny, płaczą, żelazko Pan podłączone do prądu zostawił, a może kochanka tajnej schadzki wygląda?

Jakkolwiek jest, Panie radny, ten pośpiech jest nie na miejscu. Prawda jest taka, że pełnisz Pan swoją funkcję społecznie. Pieniądze Pan bierzesz za siedzenie na tej nieszczęsnej sesji i to nie jest zapłata, a rekompensata za to, czego w tym czasie nie zarobiłeś. Więc siedź Pan na tej sesji, ile trzeba. Chyba te kilka godzin raz w miesiącu albo i rzadziej Pan wytrzymasz. Tym bardziej, że dniówka raczej godna wychodzi. A jeśli nie masz Pan na tej sesji nic do powiedzenia, to tym gorzej dla Pana. Ale siedź Pan i nie przeszkadzaj innym. Albo rozmyślaj o upadku demokracji. Bo niczym innym to „wyciszanie” rad nie jest. Dziwnym bowiem trafem ponaglani są ci, co mają zdanie odmienne, „swoi” gadać mogą, ile wlezie. Dziwnym trafem tajne mają być te mniej popularne decyzje. Te, po których można przeciąć jakąś wstęgę, efektowną fotkę na Facebooka zrobić, wałkować można do woli. Dziwnym trafem nagle najlepsze są te uchwały przyniesione w teczce, czego dotyczą, jak wpłyną na otoczenie, nikogo nie obchodzi, bo ma być krótko. A na to wszystko patrzy wyborca. Jak Panie radny, jak nie za pośrednictwem sesji masz się zamiar z nim komunikować? Pewnie, niektórzy zadzwonią, inni złapią w przelocie, ale sesja rady powinna być tym miejscem, gdzie pracujesz na swój kapitał, gdzie masz możliwość zdradzić swoje poglądy, pokazać, że jesteś człek rzutki albo chociaż zaangażowany. No chyba, że wolisz być tym, co w tylnym rzędzie wcina paluszki. Ale nawet wtedy Panie radny nie zwalania cię to z odpowiedzialności. Odpowiedzialności, jakkolwiek patetycznie to nie zabrzmi, za wolność i prawo. Wolność do wyrażania opinii i prawo do posiadania własnego zdania. Druga połowa XX wieku powinna nas nauczyć, ile to jest warte…