Ile kobiet, tyle historii walki z rakiem – Klub Amazonek

Mówią, że rak to wyrok. Jarosławskie amazonki są zaprzeczeniem tego stwierdzenia. Przebyta choroba i jej skutek w postaci mastektomii (amputacji piersi) jest dla nich obecnie wspomnieniem. Bez skrępowania mówią o trudnej walce z rakiem. Spotykają się co poniedziałek w Publicznym Gimnazjum nr 1, na zajęciach rehabilitacyjno-rekreacyjnych i babskich pogaduchach.

Kilka dni temu amazonki z Jarosławia uczestniczyły w XVIII Ogólnopolskiej Pielgrzymce na Jasną Górę, połączonej ze zwiedzaniem opactwa Benedyktynów w Tyńcu. Wróciły szczęśliwe, że mogły podziękować Matce Boskiej za opiekę. Klubowi od początku, czyli  od marca 2003 roku, przewodniczy Marta Zadorożna. Mówi o koleżankach „moje dzieci” i podkreśla, że inicjatorką założenia stowarzyszenia była  pielęgniarka Helena Marmurowicz.

 – Aktualnie klub zrzesza 20 kobiet. Byłoby ich więcej, ale, niestety, 7 zmarło, za późno zgłosiły się do lekarza. Inne[paywall] odeszły z powodu dolegliwości utrudniających poruszanie się. Ja widzę sens mojej choroby, bo dzięki niej  poznałam wiele wspaniałych kobiet, dla których jestem wsparciem.  Pomagam im w trudnych chwilach, sama też  bardzo dużo od nich czerpię. Wzajemnie się potrzebujemy. Dziewczyny dzielnie ćwiczą podczas zajęć rehabilitacyjno-rekreacyjnych, które prowadzę i bardzo się cieszę, gdy widzę, że są coraz bardziej sprawne. Chwalę, mobilizuję do wysiłku. Szczególnie wyróżniam seniorkę, Marię (90 lat), która aktywnie bierze udział w zajęciach. Jest naszym dobrym duchem, zaraża energią i optymizmem – opowiada Maria Zadorożna, prezes jarosławskiego Klubu Amazonek.

Diagnoza była szokiem

– Trzy lata temu spotkało mnie to nieszczęście, że musiałam się poddać mastektomii. Byłam zrozpaczona i bezradna. Nie wiedziałam co robić. Od córki dowiedziałam się, że w Jarosławiu działa grupa amazonek. Należę do odważnych kobiet, więc zadzwoniłam– zwierza się Maria Krawczyk.

 – Jestem 14 lat po mastektomii i w klubie jestem od początku, podobnie jak nasza prezes. Przyznam, że bardzo potrzebowałam takiego wsparcia. Chciałam poznać jakąś kobietę, która również jest po operacji i żyje. To człowieka motywuje – dodaje Danuta Banach.

– Kiedy ja się dowiedziałam o chorobie, miałam pretensje  do całego świata. Na szczęście trafiłam na bardzo dobrą doktor, która od razu skierowała mnie na chemioterapię. Po 5 cyklach guzek zrobił się malutki jak groszek i skierowano mnie na zabieg. Najgorsze było dla mnie to, że po 4 cyklach chemioterapii wyciągałam rzęsy palcami. Buntowałam się, ale lekarka krzyczała na mnie: –Chcesz żyć? To jazda na oddział. I poszłam potulna jak baranek. Kiedy wyraziłam niezadowolenie, że tyję po chemii,pani doktor powiedziała: – Ciesz się, że żyjesz. Uszyjesz sobie szerszą spódnicę i będzie dobrze. Teraz pozostały mi  kontrole i ćwiczenia – powiedziała Bronisława Berezka.

Rak nie boli

– Nie odczuwałam, że z piersią jest coś nie tak. Wracając z pracy, znalazłam w skrzynce zaproszenie na mammografię. Poszłam i badania wyszły super. Za dwa lata przyszło kolejne zaproszenie, a  wynik znowu był dobry. Trzecia mammografia wykazała guza. Dostałam skierowanie do szpitala w Rzeszowie i poddałam się mastektomii. Szczęście w nieszczęściu, że nie miałam ani chemioterapii, ani naświetleń. Przez trzy lata brałam tylko tabletki. Diagnoza była dla mnie szokiem, bo w rodzinie nikt nie chorował na raka – wspomina Bogumiła Husar.

Dlaczego przychodzą na spotkania?

–Tutaj człowiek zapomina swoich troskach. Razem rozwiązujemy problemy. Jeżeli  słyszę, że któraś skarży się na dolegliwości, które mnie trapią, jestem spokojna, mam pewność, że tak ma być , że nic złego się nie dzieje, że to naturalny proces wracania do zdrowia – mówi Maria.