Ja chcę do mamy

W walentynkowy wieczór stu czterdziestu siedmiu policjantów z przemyskiej komendy poszukiwało trzynastoletniego chłopca.

– Czternastego lutego, o godzinie osiemnastej czterdzieści pięć do komendy przyszła opiekunka z placówki opiekuńczo-wychowawczej i zgłosiła dyżurnemu, że pół godziny wcześniej trzynastoletni wychowanek samowolnie oddalił się z placówki w niewiadomym kierunku. Z informacji opiekunki wynikało, że chłopiec pochodził z Tarnowa i miał problemy emocjonalne. W momencie wyjścia ubrany był w lekką bluzę, cienkie spodnie dresowe, a na nogach miał klapki – opowiada sierż. sztab. Marta Fac, oficer prasowy Komendy Miejskiej Policji w Przemyślu.

Alarm

W każdej komendzie istnieje zespół policjantów zajmujący się poszukiwaniami osób zaginionych. W przypadku zaginięcia nieletnich, kiedy istnieje zagrożenie zdrowia i życia, ogłasza się poszukiwania pierwszego stopnia. Tak też było w tym przypadku. Biorąc pod uwagę wiek chłopca, jego stan psychiczny i mróz, komendant ogłosił alarm. W poszukiwaniach wzięło udział stu czterdziestu siedmiu policjantów. Sprawdzono parkingi przed hipermarketami, galerię „Sanowa”, dworzec kolejowy i autobusowy, szpital i pogotowie ratunkowe oraz wszelkie miejsca, w których trzynastolatek mógłby przebywać. Funkcjonariusze patrolowali rozległy teren miasta. O dwudziestej czterdzieści pięć ze szpitala wojewódzkiego dotarła wiadomość, że poszukiwany chłopiec jest na izbie przyjęć.

Bosy chłopiec

Tego dnia w kinie „Centrum” grali włoski film „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie”. Wybrał się na niego pan Tomasz z żoną (małżeństwo z powiatu łańcuckiego), którzy byli z wizytą w Przemyślu. Seans skończył się o 19.30.

– Wyszliśmy z żoną do samochodu – opowiada Tomasz. – Zająłem się ustawianiem nawigacji i wtedy żona zwróciła mi uwagę na małego chłopca, który boso szedł po chodniku. Mróz był, a on nie dość, że tylko w skarpetkach, to jeszcze w cienkiej bluzie i dresowych spodniach. Wyszedłem, żeby się nim zająć. Wziąłem go do pobliskiego baru i kupiłem herbatę i burgera, żeby się trochę rozgrzał. Na początku był bardzo nieufny, ale kiedy zjadł, powiedział, że uciekł z domu dziecka i chce do mamy, bo za nią tęskni. Martwił się, że[paywall] tylko sąd może zdecydować o tym, czy będzie z mamą. Mówił, że nie chce wracać do domu dziecka i bardzo prosił, żeby nie oddawać go na policję. Widząc, w jakim jest stanie, odwieźliśmy go do szpitala. Tam zaopiekowali się nim lekarze, a po chwili przyjechali policjanci. Dziwi mnie tylko, że pomimo jeszcze dość wczesnej pory nikt się nim nie zainteresował. To prawie centrum miasta, ludzie chodzą po ulicach i nikt nie zareagował, widząc bosego chłopca. Wiem o nim tyle, co sam powiedział, ale obiecałem sobie, że przy najbliższej okazji go odwiedzę – kończy Tomasz.

Ślepota

Trudno nie podzielać zdziwienia Tomasza. Biorąc pod uwagę odległość od placówki, w której przebywał chłopiec, od miejsca, w którym Tomasz z żoną się nim zainteresowali, wierzyć się nie chce, żeby nikt nie zauważył bosego chłopaka. Tymczasem nikt się nim nie zainteresował. Czy jesteśmy aż tak bardzo znieczuleni? Ślepi? Według Wikipedii empatia (gr. empátheia „cierpienie”) to zdolność odczuwania stanów psychicznych innych osób, umiejętność przyjęcia ich sposobu myślenia, spojrzenia z ich perspektywy na rzeczywistość. Osoba nieposiadająca tej umiejętności jest „ślepa” emocjonalnie i nie potrafi ocenić ani dostrzec stanów emocjonalnych innych ludzi. Na szczęście zdarzają się tacy jak Tomasz. W skierowanym do niego liście komendant miejski policji mł. insp. Wojciech Kiełtyka napisał:  „Wyciągnąwszy pomocną dłoń do młodego człowieka napotkanego przypadkowo na ulicy, bosego, zziębniętego, udowodnił Pan, że w dalszym ciągu w społeczeństwie istnieje wrażliwość na ludzką krzywdę”.