Jemioła to dla wielu, obok udekorowanej choinki, obowiązkowy element świątecznej dekoracji domu.
Charakterystyczny, zielony i kulisty krzew jemioły pasożytuje na innych roślinach (zazwyczaj na drzewach takich jak sosny, brzozy, topole, olchy) i pobiera od nich wodę i substancje mineralne. Jest zbudowany z dość krótkich gałązek obsypanych zielonymi, skórzastymi liśćmi, a zimą drobnymi, białymi owocami.
Surowiec zielarski
W zielarstwie wykorzystywane są głównie suszone gałązki i liście jemioły. Zbieramy je od grudnia do marca, suszymy w temperaturze pokojowej (ok. 25 st. C), a susz przechowujemy w papierowej torbie w przewiewnym miejscu. Można go wykorzystać do przygotowania naparów, odwarów czy maceratów. Ilość i rodzaj zawartych w nim substancji są uzależnione od drzewa, na którym jemioła pasożytowała. Do najcenniejszych zalicza się: lektyny, polisacharydy, alkohole cukrowe, aminokwasy, flawonoidy, fitosterole, peptydy.
Działanie
Jemioła działa m.in. moczopędnie, uspokajająco, zwiększa częstotliwość skurczów serca, rozszerza naczynia krwionośne i obniża ciśnienie krwi. Występuje też jako składnik ziołowych mieszanek wspomagających leczenie nadciśnienia i miażdżycy, łagodzących bolesne miesiączki czy dolegliwości wywołane menopauzą.
Roślina trująca
Chociaż jemioła wykazuje wiele prozdrowotnych właściwości, należy uważać z jej przyjmowaniem. Jest to roślina trująca, której przedawkowanie może mieć nieprzyjemne skutki uboczne, tj. wymioty, biegunki i drgawki. Zanim zastosujemy jemiołę, poradźmy się lekarza lub farmaceuty.
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy.
Komentarze