Nazywali nas „pigułami”. 70 lat szkoły medycznej w Przemyślu [GALERIA]

– Nazywano nas żartobliwie „pigułami”, ale za to najpiękniej prezentowałyśmy się na pochodach pierwszomajowych – wspomina Danuta Suchorzepka, absolwentka szkoły medycznej w Przemyślu, obecnie dyrektorka tej placówki.

Dokładnie 4 stycznia 1945 r. rozpoczęła się nauka w Państwowej Szkole Higienistek i Położnych w Przemyślu. Nieco ponad półtora roku później – 15 września 1946 r. – rozpoczyna działalność Wojewódzka Szkoła Pielęgniarstwa. Właśnie one zapoczątkowały kształcenie w zawodach medycznych w Przemyślu. Choć przez 70 lat szkoła wielokrotnie zmieniała nazwę, raz łącząc się z innymi, to znów rozdzielając, dzisiejsze Medyczno-Społeczne Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego kontynuuje tę tradycję.

– Większość średniego personelu w szpitalach Przemyśla, Żurawicy, Jarosławia, Lubaczowa i Przeworska oraz w przychodniach, aptekach i innych zakładach opieki zdrowotnej w tych powiatach to nasi wychowankowie. Ratownicy medyczni, którzy docierają karetką pogotowia do wypadków lub na wezwanie chorego w Przemyślu i w powiatach ościennych to także nasi absolwenci – mówi Danuta Suchorzepka.

Kołnierzyki były utrapieniem[paywall]

Jako absolwentka tej szkoły ma z nią wiele wspomnień. – Już od pierwszych dni uczono nas wiedzy o człowieku i jego potrzebach. Nadrzędne wartości, które nam zaszczepiano, to odpowiedzialność, dokładność, sumienność – opowiada.

Panowała surowa dyscyplina, nauczycielki dbały o punktualność i wdrażały zasady pracy. Jedną z oznak był strój. – Każdy oddział klasowy wyróżniał się kolorem munduru, a wszystkie miałyśmy białe, wykrochmalone kołnierzyki i mankiety. Sobota nie była dniem wolnym od nauki, ale wyjątkowo nie nosiłyśmy wtedy mundurów – wspomina D. Suchorzepka.

– Te kołnierzyki i mankiety były dla nas utrapieniem, ale wspominam je z sentymentem. Kształtowały w nas poczucie obowiązku, uczyły, jak dbać o wizerunek pielęgniarki i zawodu pielęgniarskiego – mówi Elżbieta Lewandowska, absolwentka szkoły, a obecnie przewodnicząca Podkarpackiej Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych.

Są i inne sentymentalne wspomnienia. – Pamiętam, że za praktyki szpitalne otrzymywałyśmy wynagrodzenie. Myślę, że wiele z nas pamięta długą kolejkę do małego okratowanego okienka kasowego przy szpitalu na ulicy Rogozińskiego – wspomina pani Danuta.

– Nazywano nas żartobliwie „pigułami”, ale za to najpiękniej prezentowałyśmy się na pochodach pierwszomajowych, gdzie każda z nas niosła w ręce papierowy kwiat jabłoni. Z tego słynęłyśmy – opowiada.

Nie ma już czepkowania

Na przestrzeni lat „Medyk” zmieniał swoje oblicze i strukturę, a zmiany systemowe wprowadzały zmiany w systemie kształcenia. Kiedyś szkoła słynęła z nauki przyszłych pielęgniarek i położnych, teraz nauka średniego personelu odbywa się na poziomie szkół wyższych. Nie ma już więc obrzędów czepkowania i paskowania, czyli uroczystego nałożenia uczennicom czepków, a później pasków na czepki, które oznaczały kolejne stopnie wtajemniczenia zawodowego.

Jedną z najważniejszych inwestycji ostatnich lat jest nowa sala gimnastyczna oraz odnowienie elewacji. Jednak, co ważniejsze, szkoła ciągle wyposaża się w nowoczesne sprzęty do praktycznej nauki zawodu, a sale wykładowe należą do najlepszych na Podkarpaciu.

W ciągu 70 lat szkołą kierowało 9 dyrektorów i 10 wicedyrektorów i 21 kierowników szkolenia praktycznego  i teoretycznego. Nauczanie przedmiotów zawodowych prowadziło 176 nauczycieli oraz 102 nauczycieli przedmiotów ogólnokształcących. Ponadto pracowało tu 3 doradców metodycznych, 8 kierowników internatu, 32 wychowawców internatu, 22 pracowników administracji i 47 obsługi.

Przez 70 lat szkołę ukończyło 9995 absolwentów kształconych w 16 zawodach. Dyplom położnej otrzymało 2230 osób, a dyplom pielęgniarki – 5063. Obecnie w szkole uczy się ok. 300 uczniów i słuchaczy. Zajęcia dydaktyczne prowadzi 35 nauczycieli, a szkołę obsługuje 14 pracowników administracji i obsługi.