Nieświęta wojna

Dwóch rosłych osiłków z kijem bejsbolowym w ręku zatrzymuje przechodnia i z właściwą kibolom zwadą zagadują: WOŚP czy Caritas? To jeden z ostatnich rysunków satyryka Jarka Kozłowskiego.

Zjawisko znane od lat, a nasilające się co roku o tej porze. Czy konflikt między obiema organizacjami jest potrzebny? I czy w ogóle istnieje? Sam Caritas w zeszłym roku zdecydowanie się od tego odciął. „Caritas Polska nie podejmuje żadnych działań przeciwko Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy, nie konkuruje z nią ani nie szuka porównań. Ilość problemów społecznych i osób potrzebujących zainteresowania i wsparcia w Polsce jest ogromna. Jest tu miejsce dla każdego, kto angażuje się w pomoc dla bliźniego” – napisał ówczesny dyrektor ks. Marian Subocz.

Podsycanie rzekomej wojny nie służy ani Caritasowi, ani Orkiestrze. Ich szefowie to rozumieją. Wiele osób jednak nadal lubuje się w podburzaniu tłumów i podkręcaniu tej polsko-polskiej wojny. 

Skoro już bijemy się na dobroczynność, niech tego wyrazem będzie poparcie dla tej czy innej idei, zaangażowanie w roli wolontariusza lub darczyńcy. Oczywiście w wolności. Nikt nie powinien być zmuszany do tego, żeby wrzucić do puszki tej czy innej organizacji albo napiętnowany za to, że tego nie zrobił. 

Jeden woli Caritas, inny WOŚP, a jeszcze inny Akcję Pajacyk albo Fundację Polsat. A ktoś jeszcze inny wspiera je wszystkie. Jeden człowiek wszystkim jednak pomóc nie zdoła. Każdy sam zdecyduje, na co chce przeznaczyć zarobione przez siebie pieniądze. Może się znaleźć też taki człowiek, który nie wpłaci ani grosza żadnej z nich. Jego święte prawo. Na tym polega wolność i tolerancja.

O owocach działań tych organizacji można poczytać na stronach internetowych. Efektów nie brakuje.