Piękno jest w każdej porze roku

Czas wakacyjnych wojaży i letnich urlopów wypoczynkowych już za nami. Morza, jeziora i góry pora zostawić w ciepłych wspomnieniach. Przychodzi czas na wyciągnięcie z szafy miękkich koców i ciepłych skarpetek.

Uczniowie powrócili do szkół, by rozwijać skrzydła, poszerzać zasób wiedzy, poznawać nowych ludzi, zawierać krótsze i te długoletnie przyjaźnie. Studenci cieszą się ostatnim miesiącem laby, a dorośli – jeszcze dość wypoczęci – wstają rano i ruszają ku miejscom pracy, gdzie spędzą kolejne kilka godzin, by w nadchodzący chłodny wieczór móc pochylić się nad książką czy dobrym filmem przy migotliwym świetle żarzącej się świecy.

Nadchodząca jesień to czas przemyśleń, podsumowań, jesiennych zbiorów i porządków. Czas reorganizacji życia i uruchomienia trybu jesienno-zimowego. Mimo, że nasza rzeczywistość już od dawna jawi się w barwach szarości, mam nadzieję, że barwy złotej, polskiej jesieni sprawią, że każdy odnajdzie w sobie siłę do przezwyciężania trudności, chęć codziennego budzenia się ze świadomością, że kolejny dzień to kolejne szanse i możliwości oraz radość, która pozwoli docenić to, co tu i teraz. Że człowiek nie będzie człowiekowi wilkiem, a jesienne chandry, jeśli już się pojawią, nie wyrządzą w naszej świadomości krzywdy i nie zostawią po sobie załzawionych oczu i czerwonych nosów.

Chcę wierzyć, że nadchodząca jesień będzie czasem podziwiania piękna przyrody, szukania szczęścia w szeleście liści na spacerach, poszukiwania kasztanów, by tworzyć z nich ludzikowe historie i czerpania jak największej ilości witaminy D dostarczanej przez słońce, spozierające poprzez kolorowe korony drzew.

Chcę wierzyć też, że każdy dzień będzie nowym początkiem czegoś dobrego i wspaniałego. I że kiedy przyroda przez ten czas będzie przygotowywać się do czasu zimowego odpoczynku, w nas tlić się będzie nadzieja, że na wiosnę przecież znów wszystko, co dobre i piękne, odrodzi się i ze zdwojonym entuzjazmem powie światu: czekanie się opłaciło. Już jestem.