Różne nastroje. Czy JKS Jarosław spełni marzenia?

Autor: Michał ŁABUŚ

Gdy w maju ub.r. JKS Jarosław przewodził IV-ligowej tabeli ze sporą przewagą nad konkurentami, wydawało się, że awans jest nieunikniony. W pamiętnej końcówce rozgrywek jarosławian wyprzedził jednak Sokół Kolbuszowa Dolna. Kibice zadawali sobie wówczas pytanie, czy w kolejnym sezonie jarosławski zespół znów będzie forsował bramy III ligi. Zapału na szczęście nie zabrakło. Prowadzenia drużyny podjął się Walerij Sokolenko, zaś do składu dołączyli m.in. sprowadzony z I-ligowej Stali Rzeszów Andreja Prokić oraz król strzelców IV ligi Dżaba Pchakadze.

Inauguracja rozgrywek nie była udana. W pierwszych trzech kolejkach obecnego sezonu JKS poniósł dwie porażki (1:3 w Łańcucie oraz 1:2 w Nowotańcu) i dość szybko atmosfera wokół zespołu zaczęła gęstnieć. Potencjał „jedenastki” z ulicy Bandurskiego był jednak wystarczający, by przełamać początkową niemoc. Z meczu na mecz zespół wyglądał coraz lepiej. W pojedynkach z przedstawicielami dolnych rejonów tabeli jarosławianie odnosili pewne i wysokie zwycięstwa. W spotkaniach z mocniejszymi rywalami ostatnie słowo także za każdym razem należało do nich. Do końca rundy jesiennej nie pomylili się już ani razu. Seria czternastu wygranych z rzędu stała się nowym klubowym rekordem. Co istotne, zespół nie bazował jedynie na pojedynczych jednostkach. Do bramek rywali trafiało aż czternastu piłkarzy. Najczęściej – dwunastokrotnie – Wojciech Reiman.

JKS kroczył od zwycięstwa do zwycięstwa, zaś w końcówce rundy punkty zaczęli gubić wszyscy główni konkurenci. W efekcie na półmetku rozgrywek jarosławianie wyprzedzają drugi w tabeli Cosmos Nowotaniec o siedem, zaś Stal Łańcut i Izolatora Boguchwała o osiem punktów. Wobec rosnącej formy drużyny kibice żałowali nawet, że w listopadzie nie rozegrano pierwszych kolejek z rundy rewanżowej. A w nich JKS podejmie najpierw Stal Łańcut, a następnie Cosmos. Ewentualne wygrane na starcie wiosny ustawią ekipę czarno-niebieskich w komfortowej sytuacji, której ciężko będzie nie wykorzystać.

Postawa jesienią KS Wiązownica była największym rozczarowaniem rywalizacji. Oby wiosna była znacznie bardziej udana! Fot. Tomasz Strzębała

Z dużymi nadziejami do obecnego sezonu przystępowali także piłkarze z Wiązownicy. Po trzech latach opuścili oni szeregi III ligi, więc po spadku bardzo chcieli odegrać na szczeblu wojewódzkim jedną z czołowych ról. Niestety, plany te zostały dość brutalnie zweryfikowane. Po jesieni ekipa trenera Huberta Kasi zajmuje dopiero ósmą pozycję w tabeli, a do miejsca barażowego traci aż szesnaście punktów. Z tej perspektywy bliżej drużynie do strefy spadkowej niż do ścisłej czołówki. Największą bolączką zespołu w trakcie minionej rundy były problemy kadrowe. Właściwie nie było spotkania, do którego Wiązownica przystąpiła w optymalnym składzie. Poza tym często zespół zbyt szybko spoczywał na laurach, po zdobytej bramce pozwalając rywalom na przejęcie inicjatywy.

Rozgrywki czerwono-biali rozpoczęli od bezbramkowego remisu w Błażowej, po którym rozegrali bardzo udane zawody z Polonią Przemyśl. Hat-trick Patryka Zielińskiego przyniósł zwycięstwo 3:1, choć zadanie ułatwiła czerwona kartka dla rywali na początku drugiej połowy. Zespół szybko jednak przekonał się, że IV liga wcale nie stanowi łatwej przeszkody. Porażka 1:3 w Boguchwale, a przede wszystkim domowe 0:1 z Legionem Pilzno, wykazały spore braki. Drużyna potrafiła postawić się mocniejszym oponentom. Cenne punkty, mimo ubytków kadrowych, zdobyła w Krośnie (1:1) oraz w domowym pojedynku z Cosmosem (1:1). Jednak z końcem września forma, miast zwyżkować, ewidentnie malała. Po remisie z Ekoballem-Stalą Sanok (1:1) przyszła seria czterech porażek. Najbardziej bolesne były te w Jarosławiu (1:4) oraz przed własną publicznością z Sokołem Nisko (0:2). W tej sytuacji wygrane w końcówce rundy nad Czeluśnicą (5:2), Czarnymi Jasło (2:0) oraz Stalą Gorzyce (2:0) poprawiły nastroje w niewielkim stopniu.

Polonia Przemyśl wiosną musi uważać, bo jest tuż nad strefą spadkową... Fot. MKS Polonia Przemyśl

Trzecim przedstawicielem naszego okręgu w IV lidze jest Polonia Przemyśl – jeden z sześciu beniaminków. Popularna „Barcelonka” powróciła na ten szczebel rozgrywkowy po rocznej nieobecności jako wicemistrz jarosławskiej klasy okręgowej (Polonia ustąpiła w tabeli rezerwom Wiązownicy, które nie mogły awansować). Przemyśl – największe miasto wschodniej części województwa podkarpackiego – z pewnością zasługuje na futbol na wyższym poziomie. Czasy, kiedy tutejsze kluby odgrywały czołowe role w III lidze, niestety, dawno minęły. Dziś kibic musi zadowolić się tym, co ma. A w połowie sezonu 2025 – 2026 ma przedstawiciela swojego pięknego grodu w dolnej połówce tabeli IV ligi.

Powrót Polonii na szczebel wojewódzki nie jest usłany różami, ale podopieczni trenera Pawła Załogi zdają się być jednym z solidniejszych beniaminków. Jeśli nie najsolidniejszym. W bezpośrednich starciach z nimi przemyślanie ponieśli tylko jedną, choć niespodziewaną, porażkę 0:2 w Czeluśnicy. Sezon rozpoczęli od domowych remisów z Czarnymi Jasło (1:1) oraz Stalą Gorzyce (3:3), a także wyjazdowej porażki w Wiązownicy (1:3). Zespół przełamał się w czwartej serii gier, pokonując wówczas 3:1 Błażowiankę. Dzięki tej wygranej, a także następującej po niej wiktorii nad ŁKS-em Łowisko, przemyscy piłkarze oddalili się od strefy spadkowej.

Rywalizacja z mocniejszymi konkurentami sukcesów już jednak nie przyniosła. Najpierw Izolator Boguchwała, a następnie Legion Pilzno pokazały drużynie miejsce w szeregu. Spory zawód sympatycy Polonii przeżyli w kolejnych czterech spotkaniach. W pojedynkach z Karpatami Krosno (1:2), Stalą Łańcut (1:2) i Cosmosem Nowotaniec (1:1) przemyślanie stracili decydujące bramki w ostatnich minutach, zaś w starciu z borykającym się z olbrzymimi problemami Wisłokiem Wiśniowa nie potrafili ani razu trafić do siatki. Na szczęście Polonia zdołała przywieźć cenne punkty z Sanoka (3:2) oraz Niska (2:1), dzięki czemu przezimuje nad przysłowiową „kreską”.