Ten cały lockdown nic nie da

Doskonale zdaję sobie sprawę, że narażę się na niewybredne komentarze zarówno jednej, jak i drugiej stronie covidowego „konfliktu”, zarówno jednej stronie sceny politycznej, jak i drugiej. Tej rządowej i tej opozycyjnej. Trudno.

Jako kompletną niedorzeczność traktuję opinie, że to ogólnoświatowy spisek. Że ktoś wymyślił sobie koronawirusa SARS-CoV-2 i następującą po nim w wyniku zarażenia śmiertelną dla wielu chorobę COVID-19. Nikt sobie jej nie wymyślił. Ona jest. Z nami, obok nas. I będzie. Będzie trzeba się pogodzić z faktem, że nie udusimy tego mikroskopijnego zabójcy. Podobnie jak wirusa grypy, ospy, świnki, wszelkiej maści nowotworów etc. Tyle że z tamtymi nauczyliśmy się żyć. Wciąż fikamy koronawirusowi SARS-CoV-2. Dlatego, że brakuje nam rozsądku, rozwagi, strategii, pomysłu.

W Polsce znowu wprowadzili lockdown. Nie wiem, dlaczego wciąż posługujemy się tym zwrotem. To po prostu przymusowy zakaz opuszczania domów. Ale i tak możemy wychodzić, więc jaki lockdown? Posługiwanie się tym zwrotem jest wprost proporcjonalne do panującego od ponad roku braku jasnej i klarownej strategii walki z tym świństwem. Rząd raz zamyka, potem otwiera, potem znowu zamyka, by za kilka tygodni znowu otworzyć. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że zamyka tam, gdzie mu się podoba, a nie tam, gdzie jest to niezbędne. Cóż. Znowu pozamykali galerie, baseny, teatry, muzea itd. Ale w galeriach można korzystać np. z pralni (jakby nie można było sobie w domu wyprać), a kościoły wciąż są otwarte. Na to wskazują sceptycy, szermierze spiskowej teorii dziejów i – muszę przyznać – mają rację. Bo gdzie tutaj jakakolwiek logika? Doskonale wiem, że Polska wiarą katolicką stoi, ale albo wszystko, albo nic! Przed nami Wielki Tydzień. Okres, kiedy wierni tłumnie gromadzą się w świątyniach. Absurdem jest wiara, że normatywy, które ograniczają liczbę przebywających w kościele do jednej osoby na 15 metrów kwadratowych, będą przestrzegane...

Gdzieś coś takiego wyczytałem: „Trudna sytuacja związana z COVID-19 wymaga ograniczenia naszej aktywności społecznej – niestety, także podczas Świąt Wielkanocnych. Jeśli chcemy wrócić do czasów sprzed pandemii, musimy być odpowiedzialni. Powinniśmy więc rozważyć, czy w okresie świąt nie ograniczyć naszych kontaktów wyłącznie do grona najbliższej rodziny, a ewentualne spotkania przełożyć na inny, bardziej bezpieczny czas. Wiele zależy od nas samych. Dbajmy o siebie i swoją rodzinę”. To żart? Ktoś naprawdę zdecydował się na takie słowa? Teraz? Parę miesięcy temu padały niemal identyczne frazesy.

Ten cały lockdown nic nie da. Tak jak nie dał przed poprzednią Wielkanocą czy Bożym Narodzeniem. Przez kompletną nieodpowiedzialność tysięcy osób kilka miesięcy temu – począwszy od szczytów władzy w naszym kraju – pociąg odjechał. Jak było do przewidzenia, wirus zmutował i będą pojawiać się coraz to nowsze, groźniejsze odmiany. Ale my, chojracy, bohaterowie, mamy to gdzieś. Dopóki nie trafimy pod respirator.