Karp zyskał powietrze. A człowiek?

Jeśli zastałem cię Drogi Czytelniku przy wyciąganiu ości z usmażonego w panierce dzwonka, znak to niechybny, że zgodnie z wcale nie tak starą tradycją karp na twoim wigilijnym stole się znalazł. Jeśli tak, to znaczy, że albo kupiłeś sprawioną już tuszkę, albo złamałeś prawo, przynosząc go żywego w foliowym worku.

Od niedawna czyn taki uznawany jest bowiem za znęcanie się nad zwierzętami i jako taki zagrożony jest trzyletnią odsiadką.

Dla mnie oznacza to jakieś zerwanie z przeszłością. Bo może o karpiu na wigilijnym stole Sarmaci nie słyszeli, ale kto nie pluskał się z karpiem pływającym w wannie, ten o magii świąt przełomu wieków powiedzieć może niewiele.

I choć sprawa karpia podszyta jest pewną nostalgią, dziś, jako człowiek XXI wieku, rozumiem, że skazywanie żywego stworzenia na powolne umieranie dla dziecięcej zabawki, dla bezmyślnego zwyczaju, to zbrodnia, której trzeba się wyrzec i jakoś prawnie usankcjonować.

Pisząc te słowa, myślę sobie o bohaterach dwóch tekstów, nad którymi pracowałem w ubiegłym tygodniu. Są to ludzie walczący z firmami, które psują lub potencjalnie psuć mogą powietrze w ich okolicy. I kiedy tak patrzę na tę walkę, nawet jeśli rozumiem argumenty strony przeciwnej, że gdzieś brudną robotę wykonywać trzeba, dochodzę do wniosku, że to jednak paradoks, że tak wiele ostatnio mówimy o cierpieniu zwierząt, a tak mało o ludziach, którzy znosić muszą smrody z kłopotliwych zakładów.

I w tej atmosferze zbliżających się zapachem pieczonych pierników i smażanych grzybów świąt, nachodzi mnie konkluzja, że skoro w XXI wieku dojrzeliśmy do tego, by nie nosić żywych ryb w folii, bo te się duszą, może warto dojrzeć i do tego, by zakazać skazywania ludzi na smród, bo ci duszą się tak samo?

Dlatego ze wstydem, że zajęło nam to tyle lat, ale i z dumą, bo to znak cywilizacyjnego obycia, uchwalmy wreszcie ustawę antyodorową. Dajmy potrzebującym odrobinę oddechu. Czego sobie i Tobie Drogi Czytelniku na 2021 rok życzę.