Kronikarz artystów nieprofesjonalnych

Kilkadziesiąt plenerów, ponad sto wystaw zbiorowych, tysiące obrazów, rzeźby, grafiki – to w wielkim skrócie bilans 35 lat istnienia Klubu Plastyka Nieprofesjonalnego, działającego przy Centrum Kulturalnym w Przemyślu.

– Zaczęło się od tego, że w latach 70. Wojewódzka Rada Związków Zawodowych organizowała plenery i na jednym z nich zrodził się pomysł, żeby przy Wojewódzkim Domu Kultury w Przemyślu powołać Klub Plastyka Nieprofesjonalnego – opowiada Henryk Lasko, który od początku jest kronikarzem klubu. – Myślę, że o wiele bardziej właściwa byłaby nazwa Plastyka Amatora, ale w kraju działały już Kluby Plastyka Nieprofesjonalnego i chodziło o współpracę z nimi. Nasz klub powstał w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym dziewiątym roku. Pierwszym prezesem został[paywall] świętej pamięci Czesław Głazowski, ale od początku najbardziej znaczącą postacią był nieżyjący już Stasio Kos, który przejął prezesurę po Głazowskim. Znany był z ogromnej pracowitości. Potrafił przez trzy dni malować, a następne trzy dni oprawiał obraz w ramy. Po Kosie prezesurę obejmowali kolejno: Erazm Tchórzewski, Kazimierz Petryczkiewicz, Witold Niemczycki, ponownie Stanisław Kos. W dziewięćdziesiątym ósmym roku zastąpił go Leszek Matysiak, który piastuje to stanowisko do dziś. Warto też przypomnieć o instruktorkach, które sprawowały opiekę merytoryczną nad klubem, a więc kolejno pracowały z nami: Elżbieta Piekarska, Krystyna Gierula, Halina Paszkowska, Grażyna Dobrowolska, Jadwiga Salwicka-Kwolek, Krystyna Juźwińska, Helena Piaskowska, Agata Nowak, no i obecnie artysta plastyk, dr Helena Jacyno, która co czwartek spotyka się z nami w zorganizowanej dla nas pracowni i robi korekty, naprowadza, jednym słowem pomaga. Naliczyłem, że od początków istnienia klubu jego członkowie zorganizowali ponad 50 plenerów plastycznych, podczas których doskonalili sprawność warsztatową, wykorzystując różne techniki malarskie i rzeźbiarskie. Ich owocem było również kilkadziesiąt interesujących wystaw. Każdy rok działalności klubu kończymy wystawą, tak zwaną doroczną, prezentowaną w Galerii „Piwnice” Centrum Kulturalnego, na której pokazujemy prace wszystkich członków klubu. Prace pokazujemy nie tylko w Przemyślu, mieliśmy na przykład wystawę w Galerii nr 2 w Pałacu pod Baranami w Krakowie. Próbowałem policzyć nasze zbiorowe wystawy i wyszło, że było ich dobrze ponad sto. Oczywiście nasi członkowie mieli też wystawy indywidualne. Ważnym elementem, aktywizującym i integrującym członków klubu, są plenery, które od kilku lat organizujemy w miejscowościach mających w nazwie Zdrój. Byliśmy też na plenerze na Słowacji, a teraz marzy nam się Wiedeń.