Nie jestem w szoku

Od soboty część „internetu” i przemyślan żyje strategią PiS na odsunięcie od władzy prezydenta Wojciecha Bakuna i radnych koalicyjnych. Szok. Wstyd. Dno. Rynsztok. Takie wrażenia mają co niektórzy. Nie wiem czemu, ale żadne z tych uczuć mi nie towarzyszą. Może dlatego, że już niejedno widziałem, a może dlatego, że naiwny staram się nie być, a polityków rozliczam z ich obietnic. Nie tylko zawodowo, pisząc o tym, ale tak zwyczajnie, jako wyborca. I jeśli się na kimś zawiodłem, następnym szukam lepszego kandydata.

Zastanawiam się, czy ci, którzy wyrażają tak wielkie zbulwersowanie i zaskoczenie, faktycznie mają takie uczucia, czy tylko tak piszą na potrzeby polityki? Kiedyś sobie myślałem, że lokalna polityka to ciekawa dziedzina i nieustająca kopalnia tematów. Nie pomyliłem się, ale im więcej o polityce piszę, tym bardziej mam jej dość.

We wspomnianej „strategii” prawie nic mnie nie zaskakuje. Poza pierwszym punktem, gdzie autor stwierdza, że trzeba umiejętnie zaatakować konkretnych radnych, nie widzę nic szokującego. Nie wiem, czy były to tylko jego luźne przemyślenia, które trafiły do szuflady, czy rzeczywiście realizowana strategia, ale stworzenie planu działania dla partii nie jest niczym nadzwyczajnym. Wręcz przeciwnie, każde ugrupowanie powinno strategię opracować, czy to na kampanię wyborczą, czy na późniejsze istnienie. Nieprofesjonalnym byłoby działanie ad hoc, spontanicznie, bez żadnego planu i pomysłu. A tak – jak słusznie zauważył autor pisma – działał przemyski PiS. Trudno mi komentować jego opinie o konkretnych osobach, bo nie znam tych ludzi na tyle dobrze, ale ocena problemów partii jest absolutnie trafna.

Teraz PiS ma podwójny problem. Po pierwsze, stracił wizerunkowo i ciągle nie wie jak z tego wybrnąć. Po drugie, ma w swoich szeregach kreta. Po raz kolejny ktoś zawalił robotę. Najpierw szereg pomyłek w trakcie kampanii samorządowej, teraz ktoś wyniósł dokumenty, które do publicznego obiegu przeznaczone na pewno nie były. Oj, chyba szykują się porządki w domu.