Pisanie – mój pomysł na życie. Z Małgorzatą Bajorską o miłości do science fiction, galaktycznych światach i głodzie czytania [ZDJĘCIA]

Publikująca pod pseudonimem Mel Lallande przemyślanka Małgorzata Bajorska na poważnie pisze od pięciu lat. Ma już na koncie 9 napisanych książek i 2 wydane... To niezły wynik, jak na 25-latkę. Absolwentka filologii polskiej ze specjalizacją edytorsko-medialną ma głowę pełną twórczych pomysłów, a na koncie 905 przeczytanych książek. Oprócz literatury jej pasją są podróże. Zdążyła zwiedzić ponad 20 państw. Nałogowo pochłania odcinki serialu science fiction „Doctor Who”, którego jest wielką fanką. Czym zaskoczy czytelników w najbliższym czasie?

Podobno nałogowo pochłania Pani książki i ma ich w domu ponad tysiąc. To prawda?

– Tak, do tej pory przeczytałam 905 książek, a w domu rzeczywiście mam ich jakieś 1300.

Dwie wydane publikacje Pani autorstwa to groteski science fiction „Humaniści w kosmosie” oraz książka „Choroby duszy”. Pierwsza to chyba dość lekka propozycja – zbiór krótkich opowiadań przepełnionych inteligentną groteską i czarnym humorem. Druga porusza trudny i ciężki temat chorób psychicznych. Skąd pomysł na tak różne tematycznie książki?

– Moja pierwsza książka to taka trochę wprawka literacka. Porusza takie tematy jak, zmiany klimatyczne czy sztuczne inteligencje w przedmiotach codziennego użytku. Drugą z kolei książką – „Choroby duszy” – chciałam się pochwalić, że potrafię pisać literaturę ambitniejszą, która każe nam rozmyślać nad psychologią czy filozofią.

Jakie są literackie źródła Pani inspiracji?[paywall]

– Jest ich wiele, dlatego wymienię tylko główne. Tytułowe opowiadanie „Humanistów w kosmosie” nawiązuje do „Edenu” Stanisława Lema. Inne inspiracje w opowiadaniach to między innymi: „Blade Runner. Czy androidy śnią o elektrycznych owcach?” Philipa Dicka, „Bajki robotów” Stanisława Lema czy „Opowieść Podręcznej” Margaret Atwood. A w przypadku „Chorób duszy” zainspirowałam się głównie „Szklanym kloszem” Sylvii Plath. Inne to między innymi: „Inteligencja emocjonalna” Daniela Golemana czy „Ciszej proszę… siła introwersji w świecie, który nie przestaje gadać” Susan Cain.

Dla kogo Pani pisze? Czy jest jakiś określony typ odbiorcy, do którego kieruje Pani swoje powieści?

– Chciałabym pisać dla wszystkich, ale wiem, że to graniczy z cudem.

Czy pisanie to Pani hobby, sposób na życie, czy łączy je Pani z pracą zawodową bądź nauką?

– Na razie jest to mój sposób na życie. Studia już ukończyłam, czyli filologię polską ze specjalizacją edytorsko-medialną.

Skąd wziął się Pani – przyznać trzeba intrygujący – pseudonim artystyczny i dlaczego nie publikuje Pani pod własnym imieniem i nazwiskiem?

– Pseudonim narodził się z połączenia trzech autorów i jednego serialu. W jednym opowiadaniu Edgara Allana Poe „Opowieści miłosne, groteski i makabreski” pojawia się Madame Lalande. Opowiadanie wydaje się podobne do tylu różnych książek, dopóki nie następuje zakończenie – zabawne i inne od dotychczas mi poznanych. Mamy też książkę „Lalande 21185” Janusza Zajdla, jednego z moich ulubionych pisarzy (prekursor nurtu fantastyki socjologicznej w Polsce; jego imieniem nazwano najważniejszą polską nagrodę literacką w dziedzinie fantastyki – przyp. aut.). Oprócz tego w pseudonimie pojawia się anagram do Lema, którego też lubię, a który jest jednym z najlepszych pisarzy science fiction. I na koniec trzeba dodać, że Mel to skrót od Melody Pond, słynnej postaci z serialu „Doctor Who”. Piszę pod pseudonimem, ponieważ w Polsce jest już parę pisarzy o podobnym nazwisku. A sami Polacy zmieniają je z „Bajorska” na „Bojarska”. Tak jakbym pochodziła od bojarów, czyli szlachty ruskiej (śmiech). Już nie wspominając, jaką trudność mieliby ludzie z zagranicy.

Drugą Pani miłością są podróże... Stanowią dodatkową inspirację do poczynań literackich?

– Raczej nie inspiruję się podróżami. Jest to nostalgia wynikająca z mile spędzonego pobytu. Ale tak, zwiedziłam ponad 20 państw, w tym między innymi: Egipt, Tunezję i Turcję. Teraz marzy mi się wyprawa do Peru.

Powieść, nad którą Pani teraz pracuje – „Pani Śmierć. Turniej Międzygalaktyczny” – to historia z gatunku fantastyki. O czym opowiada?

– Książka „Pani Śmierć. Turniej Międzygalaktyczny” została już ukończona. Historia opowiada o Śmierci, która za karę zostaje uwięziona na Ziemi i żyje tam przez miliardy lat. Zapomniana, aż staje się legendą. Pewnego dnia przylatują osoby z Turnieju Międzygalaktycznego i zabierają ją ze sobą. Myślą, że jest Ziemianką. Od tej pory walczy na różnych planetach i rozwiązuje zagadki. Walczy o wygraną – można zażyczyć sobie czegokolwiek.

Czym jeszcze zaskoczy nas Mel Lallande?