Płomienna głupota

Wypalone hektary łąk, pól, nieużytków. Całe połaci czerni kontrastujące z nabierającą sytości zielenią. To niestety powszechny widok u progu wiosny. Obraz będący dowodem destrukcyjnej działalności bezmózgowców, którzy tylko z sobie znanych powodów podkładają ogień siejący spustoszenie w świecie roślin i zwierząt, a nawet – jakby w srogim odwecie – przenoszący się na zabudowania.

W ciągu minionych dwóch tygodni nie było chyba dnia, aby strażacy w regionie nie wyjeżdżali do mniejszych lub większych pożarów suchych traw. Obciążeni do granic możliwości różnego rodzaju zadaniami związanymi z panującą pandemią koronawirusa, muszą jeszcze niemal non stop gasić płomienie wzniecane przez pozbawione wyobraźni indywidua, przez kompletnych ignorantów, po prostu głupków, środowiskowych zwyrodnialców igrających z ludzkim życiem i zdrowiem. Kiedy w minioną niedzielę kilkanaście zastępów ochotników i zawodowców walczyło z pożarem lasu w Hucie Brzuskiej, ktoś wzniecił kolejny w sąsiedniej Leszczawie Dolnej. I tak bez końca. Na nic rzeczowe argumenty, naukowe wykładnie, prośby i groźby w postaci surowych konsekwencji, bo żadne nie trafiają do tych ociężałych umysłów, które ze swej patologii czynią normalność. Więc nie ma już żadnej nadziei?

I tu przypomina się mityczna puszka Pandory, z której uleciały wszelkie nieszczęścia. Tylko nadzieja została uwięziona na dnie, gdyż Pandora zatrzasnęła wieko. I ponoć nadal tam tkwi, choć coraz częściej można odnieść wrażenie, że nadzieja też uleciała, jak wszystkie inne nieszczęścia. Lecz przecież wiemy także, że nadzieja umiera ostatnia, więc z pewnością nadal żyje i ma się dobrze, w co trzeba głęboko wierzyć, podejmując walkę z barbarzyńcami demolującymi nasz świat.