Zostań kanapowym bohaterem

Poczucie tego, że człowiek w swej naturze jest gatunkiem rozumnym tylko z nazwy, mam nie od dziś. W przekonaniu tym utwierdziła mnie rekcja rodaków na coraz wyraźniejsze widmo epidemii koronawirusa. Słyszałem już bowiem i hasła że „wirusa nie ma co się bać, wszak grypa zabija częściej”, ktoś przekonywał, że „to tylko u nas tak straszą (ze dwa tygodnie temu), a we Włoszech nikt się sprawą nie przejmuje (i skutki właśnie widać)”, że „bać się powinny tylko stare dziadki”.

Ba, dowiedziałem się nawet, że za epidemią stoją jakieś ciemne moce, mocarstwa i firmy farmaceutyczne, które, w zależności od humoru autora banialuk, chcą się dorobić lub – jak u Flaminga – przejąć władzę nad światem. Szkoda tylko, że za tymi słowami idzie praktyka. Do wielu z nas nie dociera, że nawet na bardzo zimne w tym przypadku warto dmuchać. Masowe wizyty w sklepach, dzieci wałęsające się, mimo kwarantanny, po podwórkach, a młodzież po centrach handlowych, świadczą o tym najdobitniej. I rozumiem, że nie można poddać się panice, ale pozorna niemrawość epidemii może być bardzo myląca. Dziś, kiedy mamy kilkadziesiąt przypadków stwierdzonej choroby, problem wydaje się błahy i rozdmuchany. Nietrudno jednak wyobrazić sobie sytuację, w której, wobec postaw opisanych powyżej, liczba zarażonych gwałtownie wzrośnie – co wtedy? Weźmy na przykład mój rodzimy powiat jarosławski. Załóżmy, że zachoruje w nim 1200 osób. To zaledwie jeden procent całej populacji. Tutejszy szpital ma 276 łóżek. Nawet jeśli wypędzimy z niego wszystkie ciężarne, zawałowców i tych ze ślepą kiszką, dla większości wspomnianych łóżek braknie. A mówimy tu tylko o jednym procencie, podczas gdy eksperci szacują, że zachorować może 40, a nawet 80 procent z nas. Dlatego nie polemizujmy z matematyką i skorzystajmy z niepowtarzalnej okazji, by zrobić coś, nie robiąc nic. Zostańmy w domach. Skoro medycyna nie znalazła lepszego rozwiązania, zatrzymajmy koronawirusa, sadowiąc cztery litery na kanapie. Czy to takie trudne?