Dom chleba

Betlejem po hebrajsku oznacza dom chleba. Jezus, gdy zaczął nauczać, mówił o sobie: jestem chlebem dającym życie. Chleb nasz powszedni nam spowszedniał. Mamy go w nadmiarze. Jeden woli pszenny, drugi pszenno-żytni. Są tacy, co do ust nie wezmą chleba, gdy nie jest ekologiczny. Najlepiej z dużą domieszką żurawiny, pestek słonecznika i otrębów. Nie wymądrzam się. Też tak mam.

W nadmiarze chleb traci na wartości. Jest jednym z wielu produktów konsumpcyjnych. Gorzej, gdy zaczyna go brakować. Od razu chleb nabiera rangi życia i śmierci. W wigilijnym komentarzu nie czas i miejsce na rozważania o sprawiedliwym rozdziale dóbr materialnych. Takim, aby żadne dziecko, żaden dorosły na ziemi nie cierpiał z głodu. Ale po co szukać daleko. Warto rozglądnąć się wokół siebie. Może bardzo blisko nas żyje ktoś oczekujący pomocy? Może sąsiad za ścianą wstydzi się przyznać, że właśnie wydał ostatnie pieniądze na leki i nie stać go na świąteczne zakupy. Nie na małmazyje, ale na podstawowe produkty. A może potrzebuje po prostu spotkania? W dzisiejszym wydaniu Życia Podkarpackiego Mirosław Bar zachęca do włączenia się w piękną akcję: „Podaruj czas” (czytaj str. 12). Podaruj swój czas samotnemu, choremu, cierpiącemu. Czas nabiera smaku chleba.

Jak co roku przemyski Caritas przygotowuje wigilię dla ubogich i bezdomnych. Byłem w szoku, gdy dowiedziałem się, ile osób od lat przychodzi na spotkanie. Hala sportowa przy Mickiewicza pęka w szwach. Jeżeli nawet jakaś część osób przychodzi, bo nadarza się okazja do darmowej wyżerki, to nie zmienia faktu: skala biedy w Przemyślu jest ogromna. Pewnie trudno to sobie wyobrazić, widząc zapchane parkingi pod galeriami handlowymi, ale jednak bardzo blisko nas, nie w Afryce, żyją ludzie jakby w innej rzeczywistości.

Na czas świąt Bożego Narodzenia życzę wszystkim Czytelnikom Życia Podkarpackiego wyostrzenia słuchu, wzroku, abyśmy nie przegapili drugiej osoby, oczekującej na nasze zainteresowanie. Spokoju, wytchnienia, zdrowia i spotkań dobrych jak chleb.