Komu potrzebna jest kultura odgórnie sterowana?

Otwarciu Centrum Edukacji Kulturalnej towarzyszyła humoreska o malkontencie narzekającym na to, że w mieście w zakresie kultury nic się nie dzieje, niedostrzegającym jednocześnie bogactwa oferty kulturalnej, którą ma pod nosem. O tym, jak trafna była to diagnoza statystycznego odbiorcy kultury, przekonała mnie zakończona właśnie majówka.

Samorządy dwoiły się i troiły, by przeciętny Kowalski w długi weekend miał co robić. W Jarosławiu od poniedziałku do niedzieli trwał festiwal atrakcji i imprez, ale i w pomniejszych ośrodkach dało się czas spędzić i aktywnie, i kulturalnie. Kto bywa, ten wie, że przy okazjach tego typu lokalne ośrodki kultury chwalą się tym, co mają w swojej ofercie najlepszego. I zwykle to chwalenie odbywa się bez publiczności. No, ewentualnie z garstką, jeśli występujących wspierają rodzice. Wiadomo, poziom tych pokazów bywa różny. Mimo wszystko to smutne, bo oglądać ich pasji nie ma komu, a do załamywania rąk, unoszenia brwi i marudzenia chętnych długo nie trzeba szukać. Przy okazji jarosławskiego cyklu ujawnił się jeszcze jeden paradoks. Otóż gwiazdą majówki był Sławomir. Artysta kontrowersyjny, uprawiający raczej sztukę niewysokich lotów. Pojawiły się głosy, że miasto na ten chodnikowy poziom wydawać kasy nie powinno, a promocja kultury nie na napychaniu kieszeni gwiazdeczkom polega. Przyznam szczerze, że nie wiem, ile w tych głosach racji, choć intuicja podpowiada mi, że koncert Smolika popularności włodarzom miasta by nie przysporzył. Jednak kiedy patrzę na występy młodych, których nikt nie docenia i jednocześnie oglądam tłumy hołubiące Sławomira, dochodzę do wniosku, że może bez kultury organizowanej odgórnie, choć piszę te słowa z przekorą, powinniśmy się obyć w ogóle...