Natura jest naga. Czy dlatego przykrywamy ją śmieciami?

„Żyjemy w niebezpiecznej epoce. Ludzie zdobyli kontrolę nad przyrodą, zanim zdobyli kontrolę nad sobą” – to stwierdzenie Alberta Schweitzera, teologa, filozofa, lekarza wydaje się najlepiej obrazować problem, do którego kolejny raz uparcie powracam w tej rubryce.

Wystarczy choćby krótki spacer nadbrzeżem Sanu w Przemyślu, czy wyjazd w którykolwiek rejon Podkarpacia. Wiosną, gdy przyroda budzi się do życia, moją uwagę (i na pewno nie tylko moją) przykuwają drastyczne obrazy. Sterty papierów, stare opony, meble, pozostałości po remontach i wiele innych przedmiotów, wśród których są i takie, że aż trudno uwierzyć, iż komuś przyszło do głowy (jeśli można to nazwać głową!), by wyrzucić je w takim miejscu. Niektóre porzucone luzem, inne upchane w plastikowych workach wyglądają jak ropiejące rany na łonie natury. Przecież nie wzięły się tam znikąd! Pozbyli się ich osobnicy, którym najwyraźniej brakuje kontroli nad sobą. „Natura jest naga, więc ludzie postanowili przykryć ją śmieciami” - sarkastyczna myśl Grzegorza Stańczyka dobitnie oddaje ich naturę. Nie ma najmniejszego znaczenia, czy to tylko kubek bądź kartonik po napoju, papierek po cukierku. Każdy taki przedmiot wyrzucony do rowu, lasu, strumienia, na chodnik, byle dalej od siebie i pojemnika na odpady, dobitnie świadczy o jego byłym posiadaczu. To już nie jest nawet brak kultury, czy elementarnego szacunku dla przyrody. To swoisty autoportret durnia, który degraduje środowisko i niszczy też sam siebie. A także innych, za co powinny być surowe kary, skutecznie egzekwowane. „Ziemia więcej mówi nam o nas niż wszystkie książki” – nie mylił się pisząc te słowa Antoine Marie Roger de Saint-Exupéry, autor słynnego „Małego Księcia”.