Piłka a sprawa polska

No i znów piłkarskie Euro. Niby podobne do wcześniejszych (w końcu to impreza cykliczna), ale mam wrażenie, że też jakby nieco inne niż kiedyś. Pamiętam z dawnych czasów niebotyczne napięcie i ekscytujące oczekiwanie związane właśnie z Euro czy Mundialem.

Ja sam – podobnie jak moi rówieśnicy – nie mogłem się tych imprez doczekać, a więc, odliczając dni do mistrzostw, wycinałem gazetowe informacje o drużynach i zawodnikach, na wielkich płachtach papieru kreśliłem tabele i terminarze rozgrywek, przygotowywałem z papieru miniaturowe flagi poszczególnych reprezentacji. A potem od pierwszego do ostatniego gwizdka mistrzostw byłem na nich duchem w 100 procentach. Z czasem oczywiście moja ekscytacja trochę zmalała i dziś zdarza mi się nawet kompletnie zapomnieć o tych całych mistrzostwach. Być może dzieje się tak z powodu mojego wieku, ale mam też wrażenie, że dość mocno zmieniło się nasze narodowe traktowanie podobnych okazji. Kiedyś bardzo mocno się je przeżywało wewnątrz, podczas gdy na zewnątrz niespecjalnie można było okazywać swoje piłkarsko-narodowe emocje. Dziś jakby proporcje się odwróciły: wszyscy entuzjastycznie pokazują na zewnątrz, że są kibicami, ale sama piłka jakby ich nie bardzo rzeczywiście porusza[paywall].

Rzeczą, która bardzo odróżnia  dzisiejsze mistrzostwa od tych dawnych, jest niespotykana kiedyś obecność barw narodowych. Nakręceni przez media rodacy zakupują tony farb do twarzy, kilometry kwadratowe flag, niezliczone ilości czapek, koszulek, gwizdków i innych gadżetów – wszystko w kolorach biało-czerwonych. I właściwie to wspaniale, bo przecież kiedyś tego nie mieliśmy; w dawnych czasach, gdy człowiek wywiesił sobie flagę na domu, to znaczyło, że albo jest 1 maja, albo właśnie zaczął się strajk. Nikt z flagą po mieście dla przyjemności nie chodził, za to teraz na każdym kroku rzeczywiście mamy ich zatrzęsienie. Tylko jedna rzecz w tym biało-czerwonym szaleństwie mnie męczy. Otóż ogromna większość proporczyków zatkniętych na samochodach to raczej jakieś karykatury. To, że zamiast flag państwowych (po prostu dwóch prostokątów w kolorze białym i czerwonym), ludzie wieszają sobie bandery okrętowe (z dodatkowym godłem) –jakoś można jeszcze przeboleć.  Ale gdy widzę biało-czerwone flagi z nadrukowanymi napisami „Polska” albo „Do boju!”, czy wręcz z logami reklamowymi firm, które je rozdają swoim klientom – czuję się dziwnie.

Ktoś powie, że przecież Amerykanie czy Anglicy ze swoich flag robią zasłony, koszulki czy bieliznę intymną. Ok, robią, ale jakoś z klasą i smakiem. Co innego bowiem ubrać się we flagę, a co innego wydrukować na niej swoje logo i rozdawać naiwnym. Może jestem staroświecki, ale według mnie flaga wymaga szacunku – także ze strony jej producenta. Dla mnie drukowanie swego logo na sztandarze jest formą zawłaszczenia państwa przez firmę czy instytucję. Trudno się jednak dziwić firmom, skoro takie zawłaszczanie ma wciąż miejsce w naszym życiu politycznym. I to niezależnie od ekipy rządzącej.