Żeby było jak jest...

Ekolodzy od lat biją na alarm, że świat, jaki znamy, znajduje się na skraju przepaści. Ze wszystkich stron straszą nas zmianą klimatu i apelują o to, by przestać niszczyć planetę. Do tej pory do sprawy, przyznam szczerze i z niejakim zażenowaniem, podchodziłem z pewną dozą obojętności.

Podobnie zresztą jak całkiem liczne grono mieszkańców Jarosławia, pracujących na to, by emisja szkodliwych substancji do atmosfery była w mieście nad Sanem jedną z najwyższych w Europie. Moje podejście do tematu ekologii zmienia cokolwiek zapowiadany coraz głośniej drenaż mojej osobistej kieszeni. Jak się bowiem okazuje, w górę, i to drastycznie, idzie prąd, więcej zapłacimy za wywóz śmieci, a ci, którzy nie segregują, przynajmniej w planach zapłacą za ten luksus 4 razy więcej.

Jeśli dodać do tego szybujące ceny paliw oraz naturalną podwyżkę cen wszystkiego, wynikającą z wyższych cen wspomnianych prądu i paliw, okaże się, że ta ekologia wyjdzie mi całkiem drogo. Tu dochodzę do dwóch spostrzeżeń.

Po pierwsze, zastanawiam się, czy to dokręcenie śruby nie jest zbyt drastyczne.Zastanawiam się, czy profity z rzekomo rozpędzonej gospodarki w postaci mniejszego bezrobocia – zmuszającego nas po sięganie po siłę roboczą już nie tylko z Ukrainy, ale nawet z Indii – i rzekomo wyższych płac nie zostaną połknięte przez koszty życia, a sama, znów podkreślę, „rzekomo” wspaniała koniunktura nie rozsypie się, bo przedsiębiorców zamordują elementarne koszty utrzymania biznesów. Z drugiej jednak strony myślę sobie, że do tego, by zadbać o dobro planety, nie skłoni nas nic innego niż bodziec finansowy, że jeśli mnie, moim dzieciom, a może i dzieciom moich dzieci ma być na świecie lepiej, czyściej, zieleniej, to może warto zacisnąć zęby i za tę ekologię zapłacić ile trzeba. Problem w tym, że podwyżki wynikają nie z nowych, przyjaznych środowisku rozwiązań, ale z rozliczeń starych grzeszków. Paradoks więc tkwi w tym, że póki co płacimy tylko za to, żeby było jak jest...